Τούρκους

Προφανώς δεν «κομίζω γλαύκα εις Αθήνας» λέγοντας ότι, είτε η παραδοχή, είτε η απόρριψη πολιτικών, επιστημονικών, καλλιτεχνικών ή ιστορικών καταγραφών και απόψεων, προϋποθέτει στοιχειωδώς την επιστάμενη γνώση τών επί μέρους λεπτομερειών αυτών, προκειμένου να υπάρξει -εν συνεχεία- η αντικειμενική ανάλυση και -εν τέλει- η δίκαιη και ορθή κριτική τους.

Στην προκειμένη περίπτωση, περί τής κινηματογραφικής ταινίας τού γνωστού σκηνοθέτη Γ. Σμαραγδή για τον εθνικό μας Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια, ήδη -από την έναρξη προβολής της- προκλήθηκε «έκρηξη» αντικρουόμενων κριτικών.

Κριτικών που ξεκινούν από την απαξιωτική απόρριψή της και φθάνουν μέχρι την διθυραμβική αποθέωσή της, αλλά -άς μού επιτραπεί η αίσθηση- θεωρώ, ότι κυριαρχούν σ’ αυτές οι συναισθηματικές και οι ιδεολογικές προσεγγίσεις, με εμφανή στις περισσότερες, την έλλειψη γνώσεως βασικών ιστορικών λεπτομερειών.

Ο γράφων, πιστός στην παραπάνω εκτιθέμενη εδραία άποψή μου, παρακολούθησα την ταινία με καλόπιστη διάθεση και ιδιαίτερη προσοχή, λόγω βιωματικού πατριωτικού ενδιαφέροντος, αλλά και εφοδιασμένος με τίς ειδικές γνώσεις τού ιστορικού συγγραφέως, προκειμένου να διαμορφώσω ιδία -εδραία- άποψη, τόσο καθ’ όσον αφορά την καλλιτεχνική της αρτιότητα, όσο και την πιστότητα τών περιγραφομένων ιστορικών γεγονότων.

Εν όψει όλων αυτών, τολμώ να εκφράσω την υποκειμενική γνώμη μου γι’ αυτή την τολμηρή ταινία, και σπεύδω να την χαρακτηρίσω έτσι, επειδή είμαι βέβαιος ως προς την εκ τών προτέρων γνώση τού παραγωγού-σκηνοθέτη της, ότι θα έπεφτε στα «αιχμηρά νύχια» τής αθεράπευτης εθνοφυλετικής μας παραδόσεως, να «διχονοιάζουμε» περί πάντων. (…)

Κατ’ αρχήν, λοιπόν, θεωρώ, ότι η εν λόγω ταινία θα πρέπει να καταταγεί στην κατηγορία κάποιων μνημειακών παραγωγών πού χρονικά προηγήθηκαν και επιχείρησαν -επιτυχώς- να αναδείξουν αντίστοιχα ιστορικά πρόσωπα, άλλων ευρωπαϊκών εθνών.

 Τέτοιες σπουδαίες ταινίες υπήρξαν τουλάχιστον τρείς:

• η 1^η γιά την εθνική ηρωίδα τής Γαλλίας, την περίφημη Ζάν ντ’ Αρκ, με πρωταγωνίστρια την Σέρβα Μ. Γιόβοβιτς,
• η 2^η γιά τον θρυλικό ιππότη «Ελ Σίντ», εθνικό ήρωα τής Ισπανίας κατά τους επικούς πολέμους εναντίον τών αράβων, με πρωταγωνιστή τον διάσημο Τσ. Ήστον και
• η 3^η γιά τον σπουδαίο (και γνωστό παγκοσμίως, πλέον) «Bravehart, δηλαδή τον Σκοτσέζο ήρωα Ο. Ουάλλας, τραγική μορφή τών αγώνων για την ανεξαρτησία τής Σκοτίας από τον επαχθή ζυγό τής επεκτατικής Αγγλίας, με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον -κορυφαίο στο είδος του- Μ. Γκίμπσον.

Επομένως, (και κατ’ αναλογία μεγέθους και χρηματικών μέσων ως προς αυτές), από την πλευρά τής σημαντικότητος πού είχε για την γνώση τών νεοΕλλήνων περί τών εν γένει ιστορικών γεγονότων τής εθνικοαπελευθερωτικής παλιγγενεσίας μας, δηλαδή γιά την επανάσταση τών ετών 1821-1827, καθώς και όσων προηγήθηκαν, αλλά και όσων επακολούθησαν αυτής, και αφορούν την ξεχωριστή προσωπικότητα και την καίρια συμβολή σε όλα αυτά τού Ι. Καποδίστρια, Η ΤΑΙΝΙΑ ΑΥΤΗ, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ.

Βεβαίως, ο Ι. Καποδίστριας δεν υπήρξε επαναστάτης μαχητής με την στενή έννοια τού όρου, όπως οι εθνικοί μας πολέμαρχοι Θ. Κολοκοτρώνης, Μ. Μπότσαρης, Γ. Καραϊσκάκης, είτε ο συγκλονιστικός στα προσωπικά τολμήματά του- «μπουρλοτιέρης» Κ. Κανάρης, είτε άλλοι πολύτιμοι ήρωές μας, οι οποίοι προφανώς θα άξιζαν μιάς κινηματογραφικής αποθανατίσεώς τους, επ’ ωφελεία τής -δυστυχώς συσκοτισμένης και απαξιωμένης γιά πολιτικές σκοπιμότητες- εθνικής ιστορικής μνήμης μας.

Και εδώ, βεβαίως, προκύπτει η τεράστια -χρόνια- ευθύνη τών εν γένει κυβερνητικών παραλείψεων για την πολύτιμη στους καιρούς μας κινηματογραφική προβολή τής ανεκτίμητης πατριωτικής προσφοράς, αλλά και τα συναρπαστικά γεγονότα των πολεμικών δράσεων τών παραπάνω εθνικών ηρώων μας!

Οι οποίες -μάλιστα- θα μπορούσαν επαρκώς να σκηνοθετηθούν από σπουδαίους σκηνοθέτες πού ανέδειξε η μεταπολεμική Ελλάδα, όπως λ.χ. ο Θ. Αγγελόπουλος, ο Π. Βούλγαρης, ο Ν. Παναγιωτόπουλος, ο Κ. Γαβράς, ο Ν. Κούνδουρος, αλλά και ο νεώτερος Γ. Λάνθιμος.

Όμως, η διορατική -πολιτική και διπλωματική- προσωπικότητα τού Καποδίστρια, αναγνωρισμένης διεθνούς αξίας, εμβέλειας και δυνατοτήτων, στον οποίο όφειλαν και οφείλουν ανεκτίμητες χάριτες -εκτός τής Ρωσίας, τής οποίας υπήρξε επί έτη ο κορυφαίος διπλωμάτης και εν τέλει Υπουργός τών Εξωτερικών- τόσο η Γαλλία, όσο και η Ελβετία, ο δε σπουδαίος ρόλος του υπέρ αυτών αναδεικνύεται με επιτυχία στην ταινία τού Γ. Σμαραγδή, συνεισέφερε υπερπολύτιμες υπηρεσίες στην Πατρίδα, εφάμιλλες με εκείνες τών παραπάνω ηρωικών πολεμάρχων μας και είναι προφανές ότι, εάν είχε επιβιώσει 5-10 χρόνια ακόμη, θα είχε θεμελιώσει μια Ελλάδα διαφορετικών προδιαγραφών και προοπτικών!

Επίσης, άποψη τού γράφοντος είναι, ότι εκ μέρους τού σκηνοθέτη υπήρξε -με εξαιρέσεις όμως- επιμελής έρευνα τών ιστορικών αρχείων και διεισδυτική προσέγγιση στους χαρακτήρες που η παρουσία τους θεμελιώνει και συνθέτει την πλοκή τής ταινίας, με κορυφαία -βεβαίως- την επιλογή τού πρωταγωνιστή Α. Μυριαγκού (παραπάνω φωτ.) – «Ι. Καποδίστρια» (ο οποίος είναι εξαιρετικός στον δύσκολο ρόλο του), αλλά και επιτυχής η επιλογή τών τόπων όπου τα γυρίσματα τής ταινίας, ιδίως στα μεγαλοπρεπή παλαιά ανάκτορα τής Αυστρίας και τής Ρουμανίας.

Ιδιαίτερη μνεία, τέλος, αξίζει να γίνει για τούς ενδιαφέροντες αλλά και αιχμηρούς διαλόγους τού Κυβερνήτη, με τον πανούργο Μέττερνιχ, υπουργό τής αυτοκρατορικής Αυστρίας (και κυνικό «Πόντιο Πιλάτο» τής παραδόσεως στους Τούρκους, τόσο τού εθνομάρτυρα Ρήγα(*), όσο και τού κορυφαίου προεπαναστατικού αρματολού Α. Βερούση, πατέρα τού ήρωα Οδ. Ανδρούτσου), όπου, «όλα τα λεφτά» είναι η αποκαλυπτική αποστροφή τού Καποδίστρια προς αυτόν, ότι: «Οι Ελληνες προσφέρουν πολιτισμό στην ανθρωπότητα εδώ και 5.000 χρόνια»(!!!)

(Εδραία ιστορική θέση, που είναι και ηχηρό ράπισμα στις ευτραφείς παρειές συγχρόνων «εχθροπάτριδων» καθηγητών και αρχαιολόγων, που θέλουν τούς ανέκαθεν γηγενείς Ελληνες (Μινύες, Μινωίτες, Μυκηναίους, Ιωνες, Δωριείς, κλπ.), απογόνους τών ανύπαρκτων «Ινδοευρωπαίων» από τίς ρωσικές στέπες…).

Ωστόσο, υποσχέθηκα να ασκήσω και αυστηρή κριτική, σε όσα και γιά όσα θεωρώ, ότι αποτελούν παραλείψεις και (αθέλητες θέλω να πιστεύω) ιστορικές παραποιήσεις, οι οποίες αφορούν πρόσωπα και γεγονότα, απολύτως σχετικά με την ταινία τού Γ. Σμαραγδή.

Και κατ’ αρχήν θεωρώ ως αναληθή και άδικη την εμφάνιση-παρουσίαση στην ταινία τής οικογένειας τών Μαυρομιχαλαίων και όχι μόνον μορφολογικά (εφ΄ όσον εντελώς αδικαιολόγητα, εμφανίζονται ως εσμός δύσμορφων αγριανθρώπων…), ενώ αληθώς επρόκειτο -γονιδιακώς- περί ανδρικών καλλονών και αυτό πιστοποιείται από τα υπάρχοντα πορτραίτα τους στο εθνικό μουσείο, όπου όλοι τους αποκαλύπτονται ως -αυτό που συνηθίζεται να λέγεται- «ομορφόσογο»!

Είναι όμως άδικη και η πλήρης αποσιώπηση, άλλως η -έστω και συνοπτική- αναφορά στόν καίριο ιστορικό τους ρόλο και ιδίως αυτόν τού ηγέτη τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τόσο στην κήρυξη τής Επαναστάσεως (την 17^η Μαρτίου 1821 στην Αρεόπολη τής Μάνης – το μνημείο της στην παρακάτω φωτ.), όσο και στις πρώτες καθοριστικές επιτυχίες, και δή την κατάληψη τής Καλαμάτας την 21^η Μαρτίου 1821, απ’ όπου και η 1^η Επαναστατική Διακήρυξη πρός τίς Ευρωπαϊκές «αυλές», υπογραφόμενη από τον ίδιο τον Πετρόμπεη!!!

Ως επίσης και την «εκ τών ών ουκ άνευ» προσωπική συμμετοχή και συμβολή του ως αδιαμφισβήτητου αρχηγού τών Μανιατών στην απελευθέρωση τής Τριπόλεως, τής Σπάρτης, τής Μονεμβασιάς, καθώς και στην σωτηρία τού Μεσολογγίου(!!!), κατά την 1^η πολιορκία του από τούς πασάδες Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, τον Δεκέμβριο 1821.

Τούς αγώνες αυτούς, «υπέγραψαν» με το αίμα τους οι Μαυρομιχαλαίοι, με κορυφαίους νεκρούς, τον αδελφό τού Πετρόμπεη, τον αρειμάνιο Κυριακούλη Μαυρομιχάλη που σκοτώθηκε μαχόμενος στην Σπλάντζα Ηπείρου(!!!) αλλά και τον πρωτότοκο γυιό του, τον εξαιρετικού χαρακτήρος Ηλ. Μαυρομιχάλη, τον επιλεγόμενο -γιά την ομορφιά του- «νεραϊδογέννητο», που έχασε την πανώρια κεφαλή του, άνισα μαχόμενος με τους Τούρκους στην Κάρυστο Ευβοίας(!!!), τρανή απόδειξη, ότι οι Μαυρομιχαλαίοι μάχονταν για την ελευθερία όλης τής Ελλάδος και όχι για «στενά συμφέροντά» τους στην Μάνη.

Και βεβαίως, δεν πρέπει να λησμονείται η καθοριστική αντίσταση και οι αποφασιστικές νίκες τών Μανιατών (αλλά και τών Μανιατισσών, με μόνα όπλα τους τα δρεπάνια τού θερισμού…), το θέρος τού έτους 1826, στην ακτή τού Δυρού και στον Πολυάραβο ή «Πολυτσάραβο» τού Ταϋγέτου, οι πρώτες εναντίον τού Ιμπραήμ και τών Αιγυπτίων, όταν η φλόγα τής Επαναστάσεως «τρεμόσβυνε», σε Μωριά και Ρούμελη.

Εδώ θα επισημάνω τό μέγα –πολιτικό- λάθος τού Κυβερνήτη Καποδίστρια, ο οποίος, είχε μέν απόλυτο δίκιο να θέλει να θεμελιώσει τα στοιχειώδη δημόσια έσοδα τής καθημαγμένης Ελλάδος, αφαιρώντας τα από τα προνόμια και τις αυθάδεις αξιώσεις τών κακομαθημένων κοτζαμπάσηδων, αλλά απώλεσε κατάφωρα το δίκιο του αυτό, φυλακίζοντας βάναυσα τον γηραιό (γεννημένο το 1765) Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, «πατριάρχη» τών Μαυρομιχαλαίων, και προκαλώντας άφευκτα -δεδομένων τών μακραίωνων περί βεντέττας αυστηρών ηθών και εθίμων τής Μάνης- την δολοφονία του, ενώ, ένας διπλωματικός εγκλεισμός τού Πετρόμπεη «κατ’ οίκον», με διακριτική φρούρηση, και -ίσως- δεν θα οδηγούσε τα πράγματα στα άκρα και στην στυγερή δολοφονία τού Κυβερνήτη(…)

 Αντιθέτως, απολύτως ρεαλιστική και «πιστή» στις ιστορικές πηγές, παρουσιάζεται στην ταινία, η σκοτεινή προσωπικότητα και ο δόλιος ρόλος τών κορυφαίων «σεσημασμένων μαύρων ψυχών» τής επαναστάσεως, δηλαδή:

• Aφ’ ενός τού «διχονοιοσπορέα» Αλ. Μαυροκορδάτου, ο οποίος -κατά την ιστορική άποψή μας (όπως την έχουμε καταγράψει και συγγραφικά) πλήν τών λοιπών -πολλών- δολιοτήτων του, προδήλως υπήρξε και ο ηθικός αυτουργός τής δολοφονίας τού αρχιστρατήγου τής Ρούμελης, τού Γ. Καραϊσκάκη (σε αγαστή συνεργασία με τον Αγγλο ναύαρχο Κόχραν), την 23^η Απριλίου 1827, δηλαδή την προηγουμένη τής καταστροφικής για το Ελληνικό στράτευμα, μάχης τού Αναλάτου και συντελώντας καίρια σ’ αυτήν. Αλλά και
•  αφ’ ετέρου, τού κατ’ εξοχήν «Αγγλολιροφονιά» Λάζ. Κουντουριώτη, ο οποίος, πέραν τών όσων θετικών ενεργειών του (αλλά μόνον υπέρ τής Υδρας πάντοτε…), προφανώς υπήρξε ο ηθικός αυτουργός τής εκδικητικής δολοφονίας στις 15 Δεκεμβρίου 1821, τού πλοιάρχου Αντ. Οικονόμου (παρακάτω φωτ.), πρωτοπόρου δημεγέρτη τών ναυτικών τής Υδρας, κόντρα στην εξ αρχής αντεπαναστατική στάση τών πλοιοκτητών της, αλλά και ο φανερός υποκινητής τού ναυάρχου Α. Μιαούλη (δυστυχώς), στην πυρπόληση τού ελληνικού στόλου στον Πόρο, όπως η ταινία αποκαλυπτικά την παρουσιάζει.

• Όμως, υπάρχει και μία ακόμη -ασυγχώρητη για τον γράφοντα- παράλειψη, στην -κατά τά άλλα- πολύτιμη ταινία τού Γιάννη Σμαραγδή: Σέ καμμία στιγμή τής δίωρης προβολής της δεν ακούσαμε -όπως θεωρώ, ότι θα ήταν αυτονόητο- αναφορά στο Σούλι και στους Σουλιώτες!  Αναρωτιέμαι (επειδή έχω επισημάνει και αλλού το «φαινόμενο» αυτό τής αντισουλιωτικής εμπάθειας…), εάν πρόκειται για επιλογή ένεκα πολιτικής σκοπιμότητος (…) ή για παράλειψη ένεκα ακραίας αμέλειας ή ιστορικής άγνοιας, εκδοχές οι οποίες -όμως- δεν συγχωρούνται σε μία -τέτοιων προδιαγραφών και προθέσεων- κινηματογραφική ταινία εθνικοπατριωτικής σημασίας και με διακηρυγμένη την πρόθεση τού Σμαραγδή για την αποκατάσταση τής -εν γένει- ιστορικής αλήθειας για την επανάσταση τού 1821, υπό το πρίσμα τον βίο και τα έργα τού Κυβερνήτη.

Και δεν αναφερόμαστε μόνον στην παράλειψη -έστω και ονομαστικά-μιάς απλής αναφοράς στον κορυφαίο Σουλιώτη ηγέτη, τον αδευτέρωτο ΜαρκοΜπότσαρη, ο οποίος ήδη από τον 1^ο χρόνο προσωποποιούσε -στην Ευρώπη και στην Αμερική- την ίδια την Επανάσταση τού 1821, ενώ, ως πρός τίς ηθικές και πολεμικές αρετές του παρομοιάζονταν διεθνώς με τούς αρχαίους Ελληνες πολεμάρχους και φιλοσόφους, αλλά και στους λοιπούς -ανεκτίμητης πατριωτικής προσφοράς- ήρωες Σουλιώτες αρχηγούς, Τζαβελαίους, Δρακαίους, Ζερβαίους, Μαλαμαίους, Ζαρμπαίους, κλπ., δηλαδή, στην εν γένει τεράστια προσφορά αίματος και συμβολής στην ελευθερία τής Ελλάδος, από το σύνολο τών ηρωικών Σουλιωτών και Σουλιωτισσών!

Διότι, εν τέλει, θα πρέπει κάποτε να διακηρυχθεί επισήμως ιστορικά, ότι χωρίς Σουλιώτες και Μανιάτες, η Επανάσταση τού 1821 θα είχε καταρρεύσει και παρ’ όλη την πολιτική και διπλωματική ευφυία τού σπουδαίου Καποδίστρια εκείνος δεν θα την εύρισκε προς διακυβέρνησή της (έστω και λιγόχρονη όπως την βρήκε), κυρίως χάρη στις θυσίες τους!

Άλλωστε, η μη διδασκόμενη καν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα τής χώρας, πρώιμη (από τον Ιούνιο 1807) αγαστή συνεργασία μεταξύ τού νεαρού τότε Καποδίστρια, ως Γραμματέως τής «Ιωνίου Πολιτείας» και ηγέτη στην διοργάνωση τής άμυνας τής Λευκάδας, εναντίον τής επικείμενης εισβολής των Τουρκαλβανών τού Αλή πασά, τόσο με τούς καθημαγμένους και πεινασμένους φυγάδες στην Κέρκυρα, Σουλιώτες τού Κίτσου Μπότσαρη και τού Φώτου Τζαβέλα, όσο και με τούς οπλαρχηγούς τής Ρούμελης και τών Αγράφων, με ηγέτη τον θρυλικό Κατσαντώνη, αλλά και παρουσία τών εξόριστων Πελοποννήσιων οπλαρχηγών Θ. Κολοκοτρώνη, Νικηταρά και Αναγνωσταρά, είχε επικυρωθεί με το περίφημο «συμπόσιο» στην θέση «Μαγεμένο» τής Νικιάνας στην Λευκάδα, όπου ο Ι. Καποδίστριας εκφώνησε τον πρώτο δημόσιο πατριωτικό του λόγο, ορκίζοντας τούς αρειμάνιους οπλαρχηγούς «στο σπαθί τους» για την απελευθέρωση τού Ελληνικού Εθνους!

Επρόκειτο για κάποιες από τίς κορυφαίες δράσεις στη ζωή τού αδικοχαμένου Κυβερνήτη μας, οι οποίες ασφαλώς και θα έπρεπε να αποθανατιστούν στην ταινία τού Ι. Σμαραγδή, έστω με την πρόσθεση στην διάρκεια τής ταινίας, μόνον πέντε λεπτών τής ώρας επί πλέον(…)

(*) Ο Ρήγας στην ταινία αναφέρεται Φεραίος, επίθετο που ποτέ δεν χρησιμοποίησε. Υπέγραφε Βελεστινλής, ως από το Βελεστίνο Λαρίσης Θεσσαλίας.

( Ανοικτή επιστολή τού Γρηγόρη Κοσσυβάκη )

 Δικηγόρου – Συγγραφέως

============================================================ 

     Κύριε Πρωθυπουργέ, υγιαίνετε.

     Οπως γνωρίζετε, επί τών ημερών σας και εν έτει 2021 συμπληρώνονται  200 έτη από τήν έναρξη τής μεγάλης Επαναστάσεως τού 1821, μέ τήν ευτυχή κατάληξη τής οποίας επετεύχθη η αναγέννηση τού παναρχαίου -επί αιώνες δορυάλωτου, πλήν πάλαι ποτέ τρισενδόξου- Ελληνικού έθνους.

     Ωστόσο, επίσης καλώς γνωρίζετε ότι εντός τού τρέχοντος έτους 2020, συμπληρώνονται  2500 έτη από τήν περιφανή νίκη τών αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας κατά τών εισβολέων Περσών, στήν κοσμοϊστορική ναυμαχία τής Σαλαμίνος, εν έτει 480 π.Χ. 

     Και άν γιά τήν πρώτη ως άνω ιστορική επέτειο οφείλουμε οι σύγχρονοι Ελληνες και Ελληνίδες να κλίνουμε με ευλάβεια τό γόνυ, αναλογιζόμενοι τίς οφειλές μας στούς ηρωϊκούς προμάχους τής εθνικής μας παλιγγενεσίας (χάρη στούς οποίους θεμελιώθηκε και υπάρχει σήμερα τό σύγχρονο Ελληνικό κράτος), θεωρώ ότι εξ ίσου οφείλουμε νά ενθυμούμαστε και νά τιμούμε τήν ως άνω προγενέστερη -πλήν ίσως σημαντικότερη- ιστορική επέτειο τού θριάμβου των προγόνων μας στην Σαλαμίνα..

     Σημαντικότερη διότι άνευ αυτής, μάλλον δέν θά είχε υπάρξει κάν η Επανα-σταση τού 1821 (…) εφ’ όσον -υπενθυμίζω- μέχρι τότε τά Περσικά στίφη είχαν υποτάξει και υποδουλώσει -κατά σειράν- τίς εκατοντάδες Ελληνικές πόλεις τής Μικράς Ασίας, τά μεγαλύτερα νησιά τού Αιγαίου, την Θράκη, την Μακεδονία, την Θεσσαλία και την Ανατολική Στερεά Ελλάδα μέχρι την Αττική, όπου είχαν καταστρέψει και πυρπολύσει την Αθήνα, ο πληθυσμός τής οποίας είχε καταφύγει στην Σαλαμίνα.

     Επομένως, στην περίπτωση νίκης τών Περσών κατά τήν ναυμαχία τής Σαλαμίνας, είναι πρόδηλον ότι θα είχε επέλθει η κατάκτηση τής υπόλοιπης Ελλάδος και η εξόντωση ή η υποταγή τών λοιπών Ελληνικών πληθυσμών, τρείς αιώνες πρίν από την Ρωμαιοκρατία.

    Συνεπώς -και υπό καθεστώς δουλοκτητικής Περσικής δεσποτείας- προφανώς δέν θά είχαν υπάρξει και ακμάσει -ενδεικτικώς- η Αθήνα των κλασσικών χρόνων, ο “χρυσούς αιών” τού Περικλέους και οι διαχρονικής αξίας δημοκρατικοί πολιτειακοί θεσμοί πού καθιερώθηκαν κατ’ αυτόν, ο ανεπανάληπτος αρχιτεκτονικώς Παρθενών τού Φειδίου και οι κορυφαίοι σοφοί μας Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.λπ.

     Μάλλον δε, δέν θα είχε υπάρξει ο Μέγας Αλέξανδρος και η κοσμοϊστορική εκπολιτιστική εποποιία του, όπως και τόσα άλλα επιστημονικά και πολιτισμικά επιτεύγματα τών αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας, γιά τά οποία δικαίως είμαιστε υπερήφανοι σήμερα, εμείς οι απόγονοί τους, αλλά και στό οφειλόμενο ηθικό χρέος πρός εκείνους, είναι υπόχρεα -στό διηνεκές- όλα τά πολιτισμένα έθνη τής ανθρωπότητος.   

      Ωστόσο, πλήν τών ανωτέρω ιστορικώς γνωστών και επαγωγικώς αυτονοήτων, τά οποία ασφαλώς και θά ήταν σκόπιμο, ενίοτε νά τά υπενθυμίζετε στούς Ευρωπαίους ομολόγους σας, δεδομένης τής επιλεκτικής αμνησίας η οποία διακατέχει τούς πλείστους εξ αυτών (…) θεωρούμε ως πλέον χρήσιμο και ωφέλιμο να επισημάνουμε άλλως να υπενθυμίσουμε και τό εξής -ιστορικώς καθοριστικό – γεγονός:

     Eν έτει 484 π.Χ., ήτοι 6 έτη μετά τήν -επίσης- ιστορική μάχη και νίκη τών Αθηναίων και Πλαταιαίων προγόνων μας στόν Μαραθώνα (και ενώ ο νεώτερος “μέγας” Βασιλεύς τών Περσών, ο Ξέρξης, προετοίμαζε πυρετωδώς τήν εκδικητική εκστρατεία του κατά τής Ελλάδος), οι Αθηναίοι πληροφορήθηκαν ότι, στά αργυρωρυχεία τους στό Λαύριο είχε εξορυχθεί ένα υπερμεγέθες “κοίτασμα” αργύρου, η αξία τού οποίου υπελογίσθη στό υπέρογκο -γιά τά δεδομένα τής εποχής- ποσό τών εκατό (100) ταλάντων.

     Αμέσως, οι “λαϊκιστές” πολιτικοί τής εποχής, επρότειναν όπως τό ποσό εκείνο διανεμηθεί στούς ελεύθερους Αθηναίους πολίτες, υπελογίσθη δέ ότι έκαστος εξ αυτών θά ελάμβανε περί τίς δέκα (10) Αττικές δραχμές (περίπου ένα μέσο ετήσιο εισόδημα…), γεγονός πού προκάλεσε ενθουσιασμό σε όλους.

     Μόνον ο Θεμιστοκλής τού Νεοκλέους, πολιτικός ηγέτης τών “θητών” (δηλαδή τών κατοίκων τής Αττικής πού δέν είχαν πολιτικά δικαιώματα), ο οποίος είχε ήδη δείξει τήν ανδρεία του στό πεδίο τής μάχης τού Μαραθώνος, αλλά και προέβλεπε ότι οι Πέρσες θά επανέρχονταν, επρότεινε όπως, τά απρόσμενα αυτά χρήματα, νά μήν διανεμηθούν, αλλά δι’ αυτών νά χρηματοδοτηθεί η άμεση ναυπήγηση νέων πολεμικών πλοίων («τριήρεων»).

     Παρ’ ότι, η εν λόγω πρότασή του ήταν εμφανώς αντιδημοφιλής, ο μέγας Θεμιστοκλής, κατόρθωσε να τήν επιβάλλει στην Εκκλησία τού Αθηναϊκού Δήμου και ιστορικώς γνωρίζουμε ότι οι 180 νέες τριήρεις τών Αθηναίων (τά περίφημα “ξύλινα τείχη” τού “προφητικού” Δελφικού χρησμού), απετέλεσαν τό 60% τού συνολικού Ελληνικού στόλου στήν ναυμαχία τής Σαλαμίνος.

     Οπου, οι Αθηναίοι, μέ επικεφαλής στρατηγό-ναύαρχο τον δαιμόνιο Θεμιστοκλή, κατεναυμάχησαν τόν τεράστιο Περσικό στόλο, διασώζοντας κυριολεκτικώς, όχι μόνο τήν ελευθερία τών συγχρόνων τους πανΕλλήνων αλλά και αυτή τήν ύπαρξη και συνέχεια τού Ελληνικού έθνους, διαφυλάσσοντας τό μετέπειτα πολύτιμο πολιτισμικό κεκτημένο τους, ως  κληρονομιαίο αγαθό επ’ ωφελεία όλης τής Ευρώπης.

   Κύριε Πρωθυπουργέ, τώρα πού οι νέοι “Περσιάνοι” (όπως προσφυώς αποκαλούσε τούς Τούρκους δυνάστες ο ηγέτης τών επαναστατημένων Ελλήνων τού 1821, ο θρυλικός Κολοκοτρώνης), είναι και πάλι πρό τών πυλών τής Πατρίδος μας, προτείνουμε όπως κατά προτεραιότητα πρέπει να μεριμνήσετε γιά την δημιουργία -άλλως την γενναία ενίσχυση- τών (κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα), συγχρόνων «ξύλινων τειχών» πού απαιτούνται γιά νά επιβιώσει εν πολέμω τό Ελληνικό έθνος μας, διότι -καλώς τό γνωρίζετε- “οί καιροί ού μεναιτοί“.

     Ενθυμηθείτε επίσης και το ρηθέν από τον Κρητικό συμπατριώτη σας, παγκοσμίου αναγνωρίσεως συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, ότι: «Οι Ελληνες λίγοι είμαστε πάντοτε, μά αλοίμονο στην οικουμένη αν ξοφληθεί η γενηά μας…»

     Μέ τόν δέοντα σεβασμό και δι’ ευχών τών οσίων προγόνων ημών.

Αθήνα, 10η Ιουνίου 2020

Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης

Μήνυμα μνήμης από τον Δικηγόρο-Συγγραφέα

Γρηγόρη Κοσσυβάκη,

για την Εθνική επέτειο της Επαναστάσεως 1821

========================

 Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες.

 Ελληνες Νέοι και Ελληνίδες Νέες

Εορτάζουμε σήμερα το κορυφαίο γεγονός στην ιστορική διαδρομή του έθνους των Ελλήνων.

Εορτάζουμε την 199^η επέτειο της εθνικοαπελευθερωτικής επαναστάσεως του 1821, μέ την οποία επιτεύχθηκε η παλιγγενεσία του Ελληνικού έθνους, μετά από τέσσερις αιώνες ανείπωτης σκλαβιάς υπό τό βάρβαρο καθεστώς τής Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Σήμερα, είναι ημέρα συλλογικής μνήμης και γνώσης, τιμής και ευγνωμοσύνης του λαού μας, σε όλους εκείνους που -με απίστευτους σε ανδραγαθήματα αγώνες και με οδυνηρές θυσίες- μάς χάρισαν την ελευθερία και θεμελίωσαν με το αίμα τους, την σύγχρονη  και  ανεξάρτητη  Ελληνική  Πολιτεία.

Είναι χρήσιμο και πολύτιμο να θυμόμαστε τα διδάγματα εκείνου  τού  «ηράκλειου»  αγώνα  τών  πρόσφατων προγόνων μας,  διότι  η ιστορική γνώση δεν είναι περιττή πολυτέλεια, αντίθετα είναι ένα  πολύ  ισχυρό  όσο  και  απαραίτητο  εφόδιο  στην μελλοντική  πορεία  κάθε  Λαού  αλλά  και  γιά  κάθε  Ελληνα  και  Ελληνίδα ξεχωριστά.

Την ώρα των κρίσιμων καταστάσεων και νέων δεινών, όπως είναι η  πρωτόφαντη πανδημία τού “κορωνοϊού”, αλλά και η θρασύτατη Τουρκική επιθετικότητα, που παραλλήλως βιώνουμε, ακόμη κι αν δεν το κατανοούμε άμεσα, η εμπειρία και η γνώση μας από προηγούμενες εθνικές προσπάθειες, συμφορές και θυσίες, παίζουν αποφασιστικό ρόλο, στό σθένος και τήν αποφασιστικότητα μέ τήν οποία τά αντιμετωπίζουμε.

Επομένως, τα διδάγματα από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα  του 1821, όπως και κάθε τι το σπουδαίο και αληθινό δίδαγμα από τήν πλούσια εθνική μας μνήμη, έχουν διαχρονική σημασία και αξία, διότι είναι η φλόγα που ζεσταίνει και δυναμώνει τήν ψυχή μας, όταν επικρατεί η αβεβαιότητα και ο φόβος της απογοήτευσης.

Ας γιορτάσουμε λοιπόν, μέ ενότητα και αλληλεγγύη, με συγκίνηση και υπερηφάνεια, τα 199 χρόνια από την ιστορική επανάσταση του 1821, δηλαδή από την εποχή που οι πρόσφατοι πρόγονοί μας απέδειξαν στην κατάπληκτη Ανθρωπότητα, ότι τετρακόσια χρόνια  αβάσταχτης σκλαβιάς δεν μπόρεσαν να μας εξαφανίσουν ως έθνος, γιατί οι προγονικές μας μνήμες/ρίζες είχαν χρονολογικό βάθος πενήντα -τουλάχιστον- αιώνων!!!

Και βεβαίως δεν ήταν μόνο βαθειές οι καταγωγικές μας ρίζες, ήσαν και οικουμενικώς πολύτιμες, εφ’ όσον υπενθυμίζουν ανεξίτηλα ότι, από τους αρχαίους Ελληνες προγόνους μας, προήλθαν οι αρχές του δικαίου, η δημοκρατία, οι πολιτικοί θεσμοί, οι τέχνες, ο κλασσικός αθλητισμός,  η  φιλοσοφική  και  η  επιστημονική  σκέψη, δηλαδή οι αρχές και τις αξίες που δημιούργησαν έναν αξεπέραστο πολιτισμό, διαχρονικό πνευματικό φωτοδότη για όλους τους λαούς του κόσμου,  μέχρι και σήμερα.

  Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες άς θυμηθούμε τά γεγονότα  της  ιστορικής  επετείου  πού  εορτάζουμε  σήμερα.  

Η «Ιερά Συμμαχία», των απολυταρχικών ευρωπαϊκών δυνάμεων, (Αγγλίας, Ρωσίας, Αυστρίας, Πρωσσίας), μετά την ήττα της Γαλλικής Επανάστασης και του Μεγάλου Ναπολέοντα, το 1815, είχε επιβάλλει απ’ άκρου εις άκρου της Ευρώπης τον ολοκληρωτισμό και τον  δεσποτισμό  της.

Απειλητικό πρόταγμα και αμείλικτο πρόσταγμά της ήταν η συντριβή και η κατάπνιξη κάθε επαναστατικού και φιλελεύθερου κινήματος στην  Ευρώπη, με  κάθε  μέσο.

Εκείνη η «Ιερά Συμμαχία» ήταν που ανέχονταν αλλά και στήριζε τον Δεσποτισμό του Τούρκου Σουλτάνου, γιατί η διατήρηση της ακεραιότητας μιάς παρηκμασμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξυπηρετούσε τα δικά τους κυνικά συμφέροντα, φαινόμενα πού διαπιστώνουμε και σήμερα στίς πολιτικές επιλογές τών ισχυρών Κρατών πού θέλουν διαφεντεύουν τίς τύχες τών λαών τής Γής .

Μέσα σ’ αυτό το διεθνές περιβάλλον της απολυταρχικής αυθαιρεσίας και σκληρής καταπίεσης των Ευρωπαϊκών λαών, η ιδέα του ξεσηκωμού και της Επανάστασης των υπόδουλων Ελλήνων κατά των βάρβαρων δυναστών Τούρκων, «φάνταζε» σάν μιά πράξη πολε-μικού παραλογισμού και εθνικής αυτοκτονίας, εφ’ όσον η Επανάσταση των Ελλήνων ήταν η πρώτη ουσιαστική αμφισβήτηση αυτού του αυταρχικού status quo που είχε επιβάλλει η «Ιερή Συμμαχία» στην Ευρώπη.

Η ίδρυση της «Φιλικής Εταιρείας», το έτος 1814, από τρείς φλογερούς Ελληνες πατριώτες της ξενιτιάς, τον Νικόλαο Σκουφά,  τον Αθανάσιο Τσακάλωφ και τον Εμμανουήλ Ξάνθο, υπήρξε ένα πρώτο αποφασιστικό βήμα για την προετοιμασία και την οργάνωση της εθνικής Επανάστασης.

Ο  Εμμανουήλ  Ξάνθος,  γράφει  στα  απομνημονεύματά  του :

«Απεφάσισαν οι ειρημένοι να επιχειρήσωσι την σύστασιν τοιαύτης εταιρείας, δια να ενεργήσωσι μόνοι των, ό,τι ματαίως και προ πολλού ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν  των  χριστιανών  βασιλέων».

Είχε βέβαια προηγηθεί, μερικά χρόνια πρίν, ο μέγας εθνεγέρτης Ρήγας Φεραίος, γράφοντας το «Σύνταγμά» του και δίνοντας μαθήματα  διαχρονικού  πατριωτισμού  και  ατομικής  ευθύνης :

«Oταν η Διοίκησις βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμει τότε   ο λαός επανάστασιν, ν’ αρπάξει τ’ άρματα και να τιμωρήσει τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον απ’ όλα τα χρέη του…»

Να θυμηθούμε ακόμη ότι, καθοριστικό ρόλο στην αυτοδυναμία τής επανάστασης έπαιξε η αδιαμφισβήτητη οικονομική πρόοδος του Ελληνισμού κατά το τέλος τού 18^ου και στις αρχές τού 19^ου αιώνα,   με ιδιαίτερη άνθηση στους τομείς του εμπορίου και της ναυτιλίας, γεγονός που εξασφάλισε στίς επί μέρους Ελληνικές Κοινότητες, υλική δύναμη, αυτοπεποίθηση, ηθικό φρόνημα αλλά και εθνική πολιτική συνείδηση.

Ετσι αποτολμήθηκε το -για τους πολλούς- αδιανόητο τόλμημα, που κινητοποίησε υπέρ του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων και χιλιάδες Φιλέλληνες απ’ όλη την Υφήλιο, οι οποίοι μέχρι τα τέλη του 18^ου αιώνα, είχαν για την Ελλάδα ενδιαφέρον μόνο πολιτισμικής υφής αλλά, μετά την έκρηξη της Επανάστασης, η συμβολή τους έγινε ενσυνείδητη πολιτική επιλογή και αυθόρμητη -μέχρι θυσίας- πολεμική  συμμετοχή  εκατοντάδων  από  αυτούς.

Αλλά  ακριβώς  αυτό  διδάσκει  η  Ιστορία… Το μέλλον δεν το φτιάχνουν οι αδιάφοροι, οι άτολμοι και οι  βολεμένοι.

Οσο και αν οι τυραννίες και τα κατεστημένα κάθε εποχής, με όλα  τα μέσα που διαθέτουν, συκοφαντούν και διαβάλλουν τους επαναστατημένους ανθρώπους, ονομάζοντάς τους «τρελούς», «ληστές»,  και  «κλέφτες»

Ετσι λοιπόν, το σκλαβωμένο Ελληνικό έθνος, έχοντας στα κύτταρά του μία ιστορική παρακαταθήκη αγώνων, θεμελιωμένων στους κοσμοϊστορικούς πολέμους των αρχαίων προγόνων μας κατά τών Περσών, στόν Μαραθώνα και στις Θερμοπύλες, στην Σαλαμίνα και τις Πλαταιές, κήρυξε  τον  άνισο  αγώνα  για  την  ελευθερία  και  την  ανεξαρτησία  του.

Προηγήθηκε τό επαναστατικό κίνημα τού Αλέξανδρου Υψηλάντη στήν Μολδοβλαχία τόν Φεβρουάριο τού 1821, όπου παρά τον ηρωϊσμό και τήν θυσία τού “Ιερού Λόχου” τών Ελλήνων σπουδαστών, δέν μπόρεσε να ξεσηκώσει τούς λαούς τών Βαλκανίων σέ μιά κοινή επανάσταση κατά τών Τούρκων.

Παρ’ όλα αυτά, στόν αρειμάνιο Μωριά, στήν ανταρτομάννα Ρούμελη και στά ατίθασσα νησιά τού Αιγαίου, η Επανάσταση επέτυχε!!!

Μπροστάρηδες στην αφύπνιση τών Ελλήνων και την εθνική αυτογνωσία τους βρέθηκαν στρατιωτικοί ηγέτες ήδη ονομαστοί σε πολεμική δράση, όπως ο μπροστάρης “αρχικλέφτης” τού Μωριά, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης, αλλά και οι Μαυρομιχαλαίοι από τήν Μάνη, οι Μποτσαραίοι και οι Τζαβελαίοι από τό Σούλι, ο Παπαφλέσσας, ο Νικηταράς, ο Θανάσης Διάκος και ο Οδυσσέας Ανδρού-τσος στην στεριά, αλλά και οι Υδραίοι μέ τόν Ανδρέα Μιαούλη, οι Σπετσιώτες μέ τήν καπετάνισσα Μπουμπουλίνα, οι Ψαριανοί μέ τόν Νικολή Αποστόλη και οι Σαμιώτες με τόν Λυκούργο Λογοθέτη, στην θάλασσα.

Τους ακολούθησαν πρόθυμα χιλιάδες απλοί άνθρωποι του λαού, χωρικοί και ναυτικοί, που η ιστορική αναγκαιότητα τους μετέβαλε    σε  ήρωες – πολεμιστές  “της  στεριάς  και  τού πελάγου“.

Δύσκολος, οδυνηρός και επίπονος ο δρόμος των επαναστατημένων Ελλήνων του 1821 για την κατάκτηση της ελευθερίας τους και της  ανεξαρτησίας  της  Πατρίδας  τους.

Χρειάστηκαν οκτώ χρόνων συνεχείς αιματηροί αγώνες, ανείπωτες προσωπικές και κοινωνικές θυσίες (αλλά και διαρκής πάλη με τον προαιώνιο «εσωτερικό εχθρό», την διχόνοια, πού δυστυχώς μας κατατρέχει ανέκαθεν…), για να αποκτήσει το αναγεννημένο Ελληνικό έθνος, κρατική υπόσταση, μέ πρώτο Κυβερνήτη τόν Ιωάννη Καποδίστρια, τό έτος 1828.

  Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Η μέρα αυτή, σήμερα, είναι γιορτή της Ελευθερίας που μας πρόσφεραν  οι  πρόγονοί  μας,  με  τους  αγώνες  και  τις  θυσίες  τους.

Είναι γιορτή για τον Ελληνισμό, γιορτή για τα προαιώνια ιδανικά του,  που  σμιλεύουν  και  προάγουν  το  ανθρώπινο  πνεύμα.

Σήμερα αναγαλλιάζει η μνήμη μας, καθώς την θερμαίνει ο δαυλός  που άναψε ο Ψαριανός Κωνσταντής Κανάρης και πυρπόλησε με το μπουρλότο του την Τούρκικη ναυαρχίδα στό λιμάνι της Χίου.

Σήμερα, η σκέψη μας πρέπει νά τρέχει στα Δερβενάκια, όπου ο στρατηγικός νούς του Κολοκοτρώνη και η παλληκαριά των Μωραϊτών  συνέτριψε  τά  ατελείωτα  ασκέρια  του  Δράμαλη-πασά.

Σήμερα η καρδιά μας πρέπει νά πάλλεται, θαυμάζοντας την ένδοξη νίκη  των  αρειμάνιων Σουλιωτών  και  τον  ηρωϊκό  θάνατο  τού  άσπιλου ηγέτη  τους  Μάρκου  Μπότσαρη,  στο  Καρπενήσι, τόν Αύγουστο 1823.

Σήμερα πρέπει νά κλίνουμε ευλαβικά το γόνατο ενθυμούμενοι την ηρωϊκή θυσία του Θανάση Διάκου στην Αλαμάνα, αλλά και νά χορεύουμε  λεβέντικα  “μαζί” με  τα  παλληκάρια  του  Οδυσσέα  Ανδρούτσου,  όταν  κλείστηκαν  χορεύοντας  στο  χάνι  της  Γραβιάς.

Σήμερα  πρέπει  νά  σφίγγουμε  τις  γροθιές  για  τους  χιλιάδες  αδικοσφαγμένους  από  τούς  βαρβάρους  Τούρκους  στήν  μαρτυρική Χίο, αλλά και νά συμβαδίζουμε νοερά στην θρυλική έξοδο του Μεσολογγίου αντάμα με τους Ελεύθερους πολιορκημένους προγόνους μας.

Εάν όμως εμείς, οι σύγχρονοι Έλληνες και Ελληνίδες, θέλουμε    να στεκόμαστε με ειλικρινή σεβασμό μπροστά στο ηρωικό έπος του 1821, θα πρέπει να αναζητήσουμε και να κατανοήσουμε το «νήμα»  που  μας  συνδέει  με  αυτό.

Και το «νήμα» αυτό δεν μπορεί να το ψάχνουμε έξω από τις σημερινές εθνικές και κοινωνικές αναγκαιότητες, έξω από την    σημερινή διεθνή και εγχώρια πραγματικότητα, απομονωμένοι σ’    ένα κόσμο ιδεατό -«τηλεοπτικό»- σ’ ένα κόσμο όπου όλα φαντάζουν «γυαλιστερά» και «τακτοποιημένα» ή και οραματιζόμενοι μέν υψηλά ιδανικά, όπου όμως λείπει η δική μας καθημερινή πράξη και  πρόνοια  για  την  επιβεβαίωση  και  την  κατοχύρωσή  τους.

Γιατί και στην σημερινή «πολιτισμένη» κοινωνία τής παγκοσμιοποίησης, η σύγχρονη Ελλάδα, αν και μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δέχεται καθημερινά τις ιταμές προκλήσεις της αμετανόη- της -στον επεκτατισμό και την αυθαιρεσία- γειτονικής Τουρκίας που αμφισβητεί την πανάρχαιη αλλά και την σύγχρονη (κατοχυρωμένη  με  διεθνείς  συνθήκες),  Ελληνικότητα  του  Αιγαίου, των νησιών μας και της Θράκης μας.

Της Τουρκίας τού θρασύτατου Ερντογάν,  που  αγνοώντας  κάθε  διεθνή νομιμότητα, κυνικά μας απειλεί με casus belli για να μήν ασκήσουμε νόμιμα δικαιώματά μας στην αιγιαλίτιδα ζώνη και  χρη-σιμοποιεί ασύστολα δυστυχείς  πρόσφυγες και μιά πανσπερμία  μεταναστών, προκειμένου  να  αλώσει  τα  Ελληνικά  εδάφη  και  να  διαλύσει  τον  κοινωνικό  ιστό  του  Ελληνικού  κράτους.

Της Τουρκίας που κατέχει παράνομα το 40% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και συμπεριφέρεται σάν ασύδοτος χωροφύ-λακας της ευρύτερης περιοχής τής Νοτιοανατολικής Μεσογείου και  της  Μέσης  Ανατολής.

  Νέοι  και  νέες  της  Ελλάδος,

Σ’ αυτήν την κρίσιμη ώρα, που η πανδημία του κορωνοϊού πλήττει και την Πατρίδα μας, απευθυνόμαστε ιδιαίτερα σ’ εσάς, που αποτελείτε την ελπίδα και την προοπτική τού έθνους μας, είτε στην ίδια την Πατρίδα, είτε σε όποιο τόπο της Υφηλίου κατοικείτε, για να σας θυμίζουμε τους στίχους του αείμνηστου Νομπελίστα ποιητή μας, τού αξεπέραστου  Οδυσσέα  Ελύτη:

«Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη εσύ δοξαστική,

       Μη, παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη Χώρα μου…»

  Για να προσθέσουμε ότι:  Δ Ε Ν  θα την ξεχάσει ούτε ο Ηλιος, ούτε  η  Δικαιοσύνη  την  Πατρίδα  μας,  εάν  και  εφ’ όσον  δεν  την  λησμονούμε  και  αγρυπνούμε  για  τά  δίκαιά  της,  εμείς  τά  παιδιά  της.  

  Συμπατριώτες  και  Συμπατριώτισσες,   

  Η μεγάλη εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821, πρέπει νά είναι στό νού και στήν καρδιά μας, ο ασφαλής πνευματικός και ψυχικός οδηγός μας για την πορεία του  Εθνους  μας  στο  μέλλον.

                      ΑΘΗΝΑ, 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2020

                        *****************************