ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ, ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΚΥΡΙΑΚΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΤΟ ΔΕΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

( Ανοικτή επιστολή τού Γρηγόρη Κοσσυβάκη )

 Δικηγόρου – Συγγραφέως

============================================================ 

     Κύριε Πρωθυπουργέ, υγιαίνετε.

     Οπως γνωρίζετε, επί τών ημερών σας και εν έτει 2021 συμπληρώνονται  200 έτη από τήν έναρξη τής μεγάλης Επαναστάσεως τού 1821, μέ τήν ευτυχή κατάληξη τής οποίας επετεύχθη η αναγέννηση τού παναρχαίου -επί αιώνες δορυάλωτου, πλήν πάλαι ποτέ τρισενδόξου- Ελληνικού έθνους.

     Ωστόσο, επίσης καλώς γνωρίζετε ότι εντός τού τρέχοντος έτους 2020, συμπληρώνονται  2500 έτη από τήν περιφανή νίκη τών αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας κατά τών εισβολέων Περσών, στήν κοσμοϊστορική ναυμαχία τής Σαλαμίνος, εν έτει 480 π.Χ. 

     Και άν γιά τήν πρώτη ως άνω ιστορική επέτειο οφείλουμε οι σύγχρονοι Ελληνες και Ελληνίδες να κλίνουμε με ευλάβεια τό γόνυ, αναλογιζόμενοι τίς οφειλές μας στούς ηρωϊκούς προμάχους τής εθνικής μας παλιγγενεσίας (χάρη στούς οποίους θεμελιώθηκε και υπάρχει σήμερα τό σύγχρονο Ελληνικό κράτος), θεωρώ ότι εξ ίσου οφείλουμε νά ενθυμούμαστε και νά τιμούμε τήν ως άνω προγενέστερη -πλήν ίσως σημαντικότερη- ιστορική επέτειο τού θριάμβου των προγόνων μας στην Σαλαμίνα..

     Σημαντικότερη διότι άνευ αυτής, μάλλον δέν θά είχε υπάρξει κάν η Επανα-σταση τού 1821 (…) εφ’ όσον -υπενθυμίζω- μέχρι τότε τά Περσικά στίφη είχαν υποτάξει και υποδουλώσει -κατά σειράν- τίς εκατοντάδες Ελληνικές πόλεις τής Μικράς Ασίας, τά μεγαλύτερα νησιά τού Αιγαίου, την Θράκη, την Μακεδονία, την Θεσσαλία και την Ανατολική Στερεά Ελλάδα μέχρι την Αττική, όπου είχαν καταστρέψει και πυρπολύσει την Αθήνα, ο πληθυσμός τής οποίας είχε καταφύγει στην Σαλαμίνα.

     Επομένως, στην περίπτωση νίκης τών Περσών κατά τήν ναυμαχία τής Σαλαμίνας, είναι πρόδηλον ότι θα είχε επέλθει η κατάκτηση τής υπόλοιπης Ελλάδος και η εξόντωση ή η υποταγή τών λοιπών Ελληνικών πληθυσμών, τρείς αιώνες πρίν από την Ρωμαιοκρατία.

    Συνεπώς -και υπό καθεστώς δουλοκτητικής Περσικής δεσποτείας- προφανώς δέν θά είχαν υπάρξει και ακμάσει -ενδεικτικώς- η Αθήνα των κλασσικών χρόνων, ο “χρυσούς αιών” τού Περικλέους και οι διαχρονικής αξίας δημοκρατικοί πολιτειακοί θεσμοί πού καθιερώθηκαν κατ’ αυτόν, ο ανεπανάληπτος αρχιτεκτονικώς Παρθενών τού Φειδίου και οι κορυφαίοι σοφοί μας Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.λπ.

     Μάλλον δε, δέν θα είχε υπάρξει ο Μέγας Αλέξανδρος και η κοσμοϊστορική εκπολιτιστική εποποιία του, όπως και τόσα άλλα επιστημονικά και πολιτισμικά επιτεύγματα τών αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας, γιά τά οποία δικαίως είμαιστε υπερήφανοι σήμερα, εμείς οι απόγονοί τους, αλλά και στό οφειλόμενο ηθικό χρέος πρός εκείνους, είναι υπόχρεα -στό διηνεκές- όλα τά πολιτισμένα έθνη τής ανθρωπότητος.   

      Ωστόσο, πλήν τών ανωτέρω ιστορικώς γνωστών και επαγωγικώς αυτονοήτων, τά οποία ασφαλώς και θά ήταν σκόπιμο, ενίοτε νά τά υπενθυμίζετε στούς Ευρωπαίους ομολόγους σας, δεδομένης τής επιλεκτικής αμνησίας η οποία διακατέχει τούς πλείστους εξ αυτών (…) θεωρούμε ως πλέον χρήσιμο και ωφέλιμο να επισημάνουμε άλλως να υπενθυμίσουμε και τό εξής -ιστορικώς καθοριστικό – γεγονός:

     Eν έτει 484 π.Χ., ήτοι 6 έτη μετά τήν -επίσης- ιστορική μάχη και νίκη τών Αθηναίων και Πλαταιαίων προγόνων μας στόν Μαραθώνα (και ενώ ο νεώτερος “μέγας” Βασιλεύς τών Περσών, ο Ξέρξης, προετοίμαζε πυρετωδώς τήν εκδικητική εκστρατεία του κατά τής Ελλάδος), οι Αθηναίοι πληροφορήθηκαν ότι, στά αργυρωρυχεία τους στό Λαύριο είχε εξορυχθεί ένα υπερμεγέθες “κοίτασμα” αργύρου, η αξία τού οποίου υπελογίσθη στό υπέρογκο -γιά τά δεδομένα τής εποχής- ποσό τών εκατό (100) ταλάντων.

     Αμέσως, οι “λαϊκιστές” πολιτικοί τής εποχής, επρότειναν όπως τό ποσό εκείνο διανεμηθεί στούς ελεύθερους Αθηναίους πολίτες, υπελογίσθη δέ ότι έκαστος εξ αυτών θά ελάμβανε περί τίς δέκα (10) Αττικές δραχμές (περίπου ένα μέσο ετήσιο εισόδημα…), γεγονός πού προκάλεσε ενθουσιασμό σε όλους.

     Μόνον ο Θεμιστοκλής τού Νεοκλέους, πολιτικός ηγέτης τών “θητών” (δηλαδή τών κατοίκων τής Αττικής πού δέν είχαν πολιτικά δικαιώματα), ο οποίος είχε ήδη δείξει τήν ανδρεία του στό πεδίο τής μάχης τού Μαραθώνος, αλλά και προέβλεπε ότι οι Πέρσες θά επανέρχονταν, επρότεινε όπως, τά απρόσμενα αυτά χρήματα, νά μήν διανεμηθούν, αλλά δι’ αυτών νά χρηματοδοτηθεί η άμεση ναυπήγηση νέων πολεμικών πλοίων («τριήρεων»).

     Παρ’ ότι, η εν λόγω πρότασή του ήταν εμφανώς αντιδημοφιλής, ο μέγας Θεμιστοκλής, κατόρθωσε να τήν επιβάλλει στην Εκκλησία τού Αθηναϊκού Δήμου και ιστορικώς γνωρίζουμε ότι οι 180 νέες τριήρεις τών Αθηναίων (τά περίφημα “ξύλινα τείχη” τού “προφητικού” Δελφικού χρησμού), απετέλεσαν τό 60% τού συνολικού Ελληνικού στόλου στήν ναυμαχία τής Σαλαμίνος.

     Οπου, οι Αθηναίοι, μέ επικεφαλής στρατηγό-ναύαρχο τον δαιμόνιο Θεμιστοκλή, κατεναυμάχησαν τόν τεράστιο Περσικό στόλο, διασώζοντας κυριολεκτικώς, όχι μόνο τήν ελευθερία τών συγχρόνων τους πανΕλλήνων αλλά και αυτή τήν ύπαρξη και συνέχεια τού Ελληνικού έθνους, διαφυλάσσοντας τό μετέπειτα πολύτιμο πολιτισμικό κεκτημένο τους, ως  κληρονομιαίο αγαθό επ’ ωφελεία όλης τής Ευρώπης.

   Κύριε Πρωθυπουργέ, τώρα πού οι νέοι “Περσιάνοι” (όπως προσφυώς αποκαλούσε τούς Τούρκους δυνάστες ο ηγέτης τών επαναστατημένων Ελλήνων τού 1821, ο θρυλικός Κολοκοτρώνης), είναι και πάλι πρό τών πυλών τής Πατρίδος μας, προτείνουμε όπως κατά προτεραιότητα πρέπει να μεριμνήσετε γιά την δημιουργία -άλλως την γενναία ενίσχυση- τών (κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα), συγχρόνων «ξύλινων τειχών» πού απαιτούνται γιά νά επιβιώσει εν πολέμω τό Ελληνικό έθνος μας, διότι -καλώς τό γνωρίζετε- “οί καιροί ού μεναιτοί“.

     Ενθυμηθείτε επίσης και το ρηθέν από τον Κρητικό συμπατριώτη σας, παγκοσμίου αναγνωρίσεως συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, ότι: «Οι Ελληνες λίγοι είμαστε πάντοτε, μά αλοίμονο στην οικουμένη αν ξοφληθεί η γενηά μας…»

     Μέ τόν δέοντα σεβασμό και δι’ ευχών τών οσίων προγόνων ημών.

Αθήνα, 10η Ιουνίου 2020

Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης

H EΛΛAΔA KATA THΣ TOYPKIAΣ EXEI MIA EΠIΛOΓH. THN ΔIKH THΣ IΣXY.

Η ΡΩΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΤΥΧΗ -ΕΔΩ ΚΑΙ 30 ΧΡΟΝΙΑ- ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΗΓΕΤΗ “ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΠΛΑΝΗΤΗ”…
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ, ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ,  ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ “ΣΚΑΚΙΕΡΑ” ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΣΚΑΚΙ!!!
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ, ΣΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΚΛΠ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ -ΟΠΩΣ-ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟΙ ΤΙΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ.
ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΣΤΟΝ ΧΑΦΤΑΡ, ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ ΚΑΛΑ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ “ΜΕΧΡΙ ΚΕΡΑΙΑΣ” ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΡΑΣΧΕΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΧΑΦΤΑΡ ΑΛΛΑ Η ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ -ΒΕΒΑΙΩΣ- Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ Η ΚΑΛΛΙΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΗΝ ΛΙΒΥΗ.
ΑΛΛΩΣ, Η ΜΕΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ “ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΕΙ” ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ, ΟΣΟΝ ΔΕ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ -ΔΥΣΤΥΧΩΣ- ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΙΩΝΕΣ Ο ΠΙΟ ΔΟΛΙΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ.
ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ  Η ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΜΑΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ, Η ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΝΑΥΠΗΓΙΩΝ ΜΑΣ, ΜΕ ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ, ΠΛΟΙΩΝ, ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΑΡΤΩΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ “ΣΥΜΜΑΧΟ”.
ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΧΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΝΑ ΣΥΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ (ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ‘Η “ΣΙΤΙΖΟΜΕΝΟΙ ΕΞΩΘΕΝ” ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ…), ΟΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ “ΤΙ” ΚΑΙ “ΠΟΣΑ” ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ, ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΟΙ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΜΑΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΘΕΤΑΝ ΕΔΩ ΚΑΙ 10ΕΤΙΕΣ ΗΤΑΝ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η “ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ”!!!
ΕΝΩ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΜΒΡΟ, ΤΗΝ ΤΕΝΕΔΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ  ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ, ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ …ΚΡΗΤΗ!!!
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΤΟ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΚΑΘΕ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΑ: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ Α.Ο.Ζ. ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΙΑΛΙΤΙΔΑ ΖΩΝΗ ΣΤΑ 12 ΜΙΛΙΑ ΟΠΩΣ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ;;;

6η έκδοση του βιβλίου “Διαχρονικός Ηπειρωτικός Ελληνισμός”

Ο “Διαχρονικός Ηπειρωτικός Ελληνισμός” διανύει από 01.10.2010 την 6η έκδοσή του.

4η έκδοση του βιβλίου “Ιδού οι Τούρκοι”

Το “Ιδού οι Τούρκοι” επανεκδόθηκε σε 4η έκδοση από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΖΗΤΡΟΣ”.

“ΟΙ ΠΡΩΤΟΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΝΥΕΣ” Το νέο βιβλίο τού Γρηγόρη Κοσσυβάκη

Μέ τό βιβλίο του υπό τόν τίτλο: “ΟΙ ΠΡΩΤΟΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΝΥΕΣ”, o συγγραφεύς, στηριζόμενος σέ πληθώρα αρχαιολογικών ευρημάτων (και μέ έλλογες συνθετικές επαγωγές περί τής σημασίας των), αποδεικνύει ότι, η -εκ δολίων προθέσεων- προβαλλομένη ως “Μυθολογία” εποχή, η οποία εκκινεί μέ τόν περίφημο “Κατακλυσμό τού Δευκαλίωνος” (περί τό 9500 π.Χ.), είναι η αληθής ιστορία τών παναρχαίων ΕλληνοΠελασγών προγόνων μας, απογόνων τού προκατακλυσμιαίου “Τιτάνος” Προμηθέως καί τού γενάρχου μας Έλληνος.

Ως συνέπεια αυτής τής παραδοχής, αποδεικνύεται -έναντι όλων- ότι οι δημιουργικές δράσεις τών “μυθικών” απογόνων τους, μέ πρωτοπόρους τούς γηγενείς πρωτοΕλληνες Μινύες τών 5ης, 4ης, 3ης καί 2ης χιλιετιών π.Χ., αποτελούν τίς αληθείς ιστορικές βάσεις-θεμέλια τού οικουμενικού πολιτισμού επί παντός αξιακού επιτεύγματος (ναυσιπλοϊκού, κατασκευαστικού, γλωσσικού, φιλοσοφικού, θεσμικού, επιστημονικού, καλλιτεχνικού, αθλητικού κ.λπ.).

Ιστορικά επιτεύγματα πολύτιμα και γι’ αυτό επίζηλα, αλλά και άκρως γοητευτικά, εφ’ όσον στό παρόν βιβλίο περιγράφονται λεπτομερώς και μέ γλαφυρότητα οι απίστευτες θαλασσοπλοϊες και οι αποικισμοί τών Μινύων στήν βόρειο καί στήν νότιο Αμερική σέ χρόνους προγενεστέρους τής “θρυλικής” Αργοναυτικής εκστρατείας, ενώ τά ίχνη τών δημιουργικών δράσεών τους ανιχνεύονται στήν Ισπανία καί στήν Αίγυπτο ακόμη και σήμερα!!!

Παραλλήλως, ο συγγραφεύς τολμά καί -μέ καταλυτικά στοιχεία και επιχειρήματα- επιλύει ακανθώδη ιστορικά ζητήματα, όπως η αληθής καταγωγή και τό γενεαλογικό “δένδρο” τού Ομήρου, ενώ αποκαθιστά -θεωρώντας το ηθικό χρέος του- τήν ιστορική μνήμη τού αδικοχαμένου Παλαμήδη, τού πλέον ιδιοφυούς τών Ελλήνων ηρώων τού Τρωϊκού πολέμου,

Αληθής, επίζηλη και διδακτική ιστορία τών παναρχαίων Ελλήνων προγόνων μας, λοιπόν, η επίγνωση τής οποίας από τήν άλκιμη νεότητα τού συγχρόνου Ελληνισμού, μπορεί και πρέπει ν’ αποτελέσει εδραίο στοιχείο συνειδητής υπερηφανείας της, αλλά και παρότρυνση γιά κάθε δημιουργική και ανελικτική επιδίωξη -συλλογική ή ατομική- τών νέων Ελλήνων και Ελληνίδων, στήν κατεύθυνση τού Ομηρικού προτάγματος “Α ι έ ν α ρ ι σ τ ε ύ ε ι ν”.

ΕΚΛΟΓΕΣ 26.05.2019 – Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Συνελληνίδες και Συνέλληνες

Αύριο, 26η Μαϊου 2019, καλούμαστε νά ψηφίσουμε γιά τήν εκλογή τών εκπρο-σώπων μας, αφ’ ενός στό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αφ’ ετέρου στίς Περιφέρειες τής Ελληνικής Επικρατείας, στούς Δήμους και στίς Κοινότητές μας.

Ομως, άς μήν γελιόμαστε… Τά αποτελέσματα τών εκλογών αυτών θά προκα-θορίσουν συνέπειες και αποτελέσματα πολύ πιό σημαντικά, και αυτά θά είναι, όχι μόνο πολιτικά και οικονομικά, αλλά πρωτίστως Εθνικά.

Στήν συγκεκριμένη εκλογή, καλούμαστε νά επιλέξουμε εάν επιθυμούμε τήν συνέχεια τής Ελληνικής μας Πατρίδος, τών εθνικών μας ιστορικών και πολιτισμικών παραδόσεων, τών ηθικών και κοινωνικών μας ιδανικών, όπως μάς τά παρέδωσαν οι γονείς και οι απώτεροι πρόγονοί μας, αλλά και εάν επιθυμούμε νά τά διαφυλάξουμε, ώστε νά τά κληρονομήσουν ενσυνειδήτως τά παιδιά και τά εγγόνια μας.

Καλούμαστε νά επιλέξουμε τήν υπεράσπιση και εξασφάλιση τών εθνικών μας συνόρων, τών νησιών και τών βουνών μας, τών πόλεων και τών χωριών μας, τήν δια-φύλαξη και ανάδειξη τών πολυτίμων αρχαίων μνημείων μας, τήν ασφάλεια τών δημο-σίων χώρων και τών κατοικιών μας, τήν προστασία τής οικογενειακής και τής ατομικής μας προστασίας και αξιοπρέπειας.

Καλούμαστε νά επιλέξουμε τήν διαφύλαξη και τήν ανάδειξη τών ναμάτων τής εθνικής μας παιδείας, μέσα σέ ευγενή πλαίσια ελευθερίας λόγου, θέσεων και αντιθέ-σεων, επομένως και δημιουργικών συνθέσεων, αντιστρατευόμενοι σέ κάθε δογματική και φασίζουσα ιδεοληψία, αλλά και σέ κάθε διαιρετική μισαλλοδοξία.

Καλούμαστε νά επιλέξουμε τά ηγετικά και καθοδηγητικά πρότυπα πού, μέ τό προσωπικό παράδειγμά τους, υποδεικνύουν στούς νέους Έλληνες και τίς νέες Ελλη-νίδες, ορθούς δρόμους φιλοπατρίας, αγωνιστικότητος, αυτοθυσίας, δημιουργίας και ανιδιοτέλειας, από τά διαχρονικά -πανελληνίου αποδοχής- ινδάλματα Μανώλη Γλέζο και Μίκη Θεοδωράκη, έως τίς νέες και τούς νέους Ολυμπιονίκες και Παγκοσμίους Πρωταθλητές μας, αλλά και τούς ακοίμητους φρουρούς τών νοητών αιθέρων τής Πα-τρίδος μας, τούς πιλότους τής πολεμικής μας Αεροπορίας.

Αντιθέτως, καλούμαστε ν’ απορρίψουμε και νά καταδικάσουμε μέ τήν ψήφο μας, τά -δήθεν ιδεολογικής προοδευτικότιητος- θλιβερά “πρότυπα”, πού τά τελευταία χρόνια έχουν αφεθεί ασύδοτα νά υβρίζουν, νά περιφρονούν και νά τρομοκρατούν τίς Ελληνίδες και τούς Ελληνες πολίτες, λεηλατώντας, ληστεύοντας, καταστρέφοντας και πυρπολώντας δημόσια κτίρια, “δοξάζοντας” ως καθοδηγητικούς τους ταγούς, κατά συρροήν δολοφόνους, ενώ οι αρμόδιοι πολιτειακοί παράγοντες εγκληματικώς αδιαφο-ρούν, απολαμβάνοντας τήν “θεοποίησή” τους από περιφερόμενους περιθωριακούς απάτριδες σκηνίτες, καθημερινούς παραβάτες όλων σχεδόν τών άρθρων τού Ποινικού Κώδικος.

Καλούμαστε νά δώσουμε τέλος σ’ αυτή τήν καταστροφική γιά τήν Πατρίδα μας κυβερνητική παρένθεση, ε γ κ α ί ρ ω ς και π ρ ί ν η εντέχνως υποθαλπόμενη υπογεννητικότητα και η σκοπίμως προωθούμενη μετανάστευση στό εξωτερικό τών νέων Ελλήνων και Ελληνίδων, σέ συνδυασμό μέ τήν διαστροφική στήν σύλληψή της βιομηχανία συστηματικών “Ελληνοποιήσεων” λαθραίων ΑφρικανοΑσιατών, μετατρέψει τό γηγενές Ελληνικό έθνος σέ οικτρή μειοψηφία στήν ίδια τήν Πατρίδα μας.

ΣυνΕλληνίδες και ΣυνΕλληνες, στοχαστείτε και γρηγορείτε…

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Τό Ελληνικό έθνος εορτάζει και εφέτος τήν επέτειο τού “ΟΧΙ” τής 28ης Οκτωβρίου 1940 και (κατά τήν …πατροπαράδοτη συνήθειά μας), οι σύγχρονοι Ελληνες και οι Ελληνίδες ερίζουμε ακόμη, γιά τήν “πατρότητα” (δηλαδή γιά τό “ποιός” πυροδότησε τήν εκρηκτική και πανεθνική νικηφόρα “απάντηση” τού Ελληνικού έθνους στόν εισβολέα Ιταλικό Φασισμό και τήν μετέπειτα άνιση και ηρωϊκή αντίστασή του στόν Γερμανικό Ναζισμό…), γιά τίς αξίες πού οι προγονικοί αυτοί άθλοι σηματοδοτούν, αλλά και πόση -“άραγε”- σημασία έχει νά ενθυμούμαστε, νά εορ-τάζουμε και ν’ αναπαράγουμε εκείνα τά παρελθόντα γεγονότα, μέ επίσημες τελετές και παρελάσεις, στρατιωτικές και μαθητικές.

Θεωρούμε ότι, η ορθή και πλήρης απάντηση στά τιθέμενα ερωτήματα ξεκινά από τήν αναλυτική υπενθύμηση και τήν λεπτομερή γνώση μας, τόσο περί τών ιδίων τών ιστορικών γεγονότων, όσο και τής σαφούς αντιλήψεώς μας γιά τήν διδακτική διαχρονική σημασία τους, στό πανευρωπαϊκό και -γιατί όχι- στό παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Ας αναλογισθούν λοιπόν οι νεώτεροι Ελληνες και Ελληνίδες, ποιά σημασία είχε η αποτόλμηση και μόνο τής αντιστάσεως ενός ελάχιστου -αριθμητικώς και εδαφικώς- έθνους, όπως τό Ελληνικό, τό οποίο -μόλις πρίν από 18 χρόνια- είχε εξέλθει καταματωμένο πληθυσμιακώς, καθημαγμένο οικονομικώς και ηττη-μένο στρατιωτικώς από τήν Μικρασιατική καταστροφή τού 1922 και τήν πα-γκόσμιο χρηματοπιστωτική κρίση τού 1929 και όμως, δέν δίστασε -τόσο η ηγεσία του, όσο και όλος ο Ελληνικός λαός- νά ορθώσει και πάλι θαρραλέο πολεμικό “ανάστημα”.

Και μάλιστα πολεμικό ανάστημα έναντι ποίων;;;

Απαραίτητο είναι γιά τήν πληρότητα τής ιστορικής γνώσεώς μας, νά θυμηθούμε ότι, στήν Ευρώπη, κατά τόν λεγόμενο “μεσοπόλεμο” (δηλαδή τό χρονικό διάστημα μεταξύ τών Α’ και Β’ Παγκοσμίων πολέμων), η ρεβανσιστική Γερμανία τών 60.000.000 ανθρώπων, υπό την μεθοδική ηγεσία ενός αφηνιασμένου Αδόλφου Χίτλερ και τού στρατοκρατικού Ναζιστικού καθεστώτος του, ήδη από τό 1935, μέ τούς “πραιτωριανούς” του (τά αμείλικτα Τάγματα Εφόδου και τά “Ες-Ες”), είχε εξαφανίσει κάθε ίχνος εσωτερικής διαμαρτυρίας και αντιστάσεως, διώκοντας, φυλακίζοντας και δολοφονώντας Δημοκράτες, Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές, Εβραίους και άλλους, είχε δέ οργανώσει και εξοπλίσει απίστευτες στρα-τιωτικές δυνάμεις, προκειμένου νά εκδικηθεί γιά τήν δεινή στρατιωτική ήττα τής Γερμανίας τού Α’ Παγκοσμίου πολέμου.

Εκμεταλλευόμενη δέ, τήν απίστευτη αβελτηρία και διστακτικότητα τών τότε ηγεσιών τής Μεγάλης Βρεταννίας και τής Γαλλίας αλλά και τόν καιροσκοπισμό τού ηγέτου τής “Σοβιετικής Ενωσης”, τού διαβόητου Στάλιν, είχε καταλάβει -μέχρι τά τέλη τού 1939- μέ “συνοπτικές” στρατιωτικές επιχειρήσεις, τήν Αυστρία, τήν Τσεχοσλοβακία και τήν μισή Πολωνία.

Εν συνεχεία δέ και εντός ενός μηνός, η Χιτλερική Γερμανία, συνέτριψε -τό 1940- τήν Γαλλία, “πετώντας” κυριολεκτικά στήν θάλασσα τής Δουνκέρκης τό Βρεταννικό εκστρατευτικό σώμα πού είχε σταλεί να βοηθήσει τούς Γάλλους, “καταπίνοντας” συγχρόνως τό Βέλγιο, τήν Ολλανδία, τό Λουξεμβούργο και τήν Δανία, ενώ η Ισπανία κυριαρχείτο ήδη υπό τό -φιλικό στήν Γερμανία- Φασιστικό καθεστώς τού στρατηγού Φράνκο, μετά από έναν 5ετή αιματηρότατο εμφύλιο πόλεμο.

Παράλληλα, στήν Ιταλία, κυριαρχούσε τό Φασιστικό καθεστώς ενός υπερφία-λου “Ντούτσε” (Οδηγητή), τού φανφαρόνου Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος είχε κατατάξει στά όπλα περί τά 6.000.000 (!!!) Ιταλούς και είχε ήδη επιτεθεί και καταλάβει τήν Αλβανία, τήν Λιβύη και τήν Αιθιοπία, επικαλούμενος “δικαιώματα” τής Ιταλίας επί τών εδαφών τους, ως “κληρονόμου” τής …Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας!!!

Οταν λοιπόν εξαπολύθηκε (μέ βάση εξορμήσεως τά κατεχόμενα Ελληνικά εδάφη τής Βορείου Ηπέιρου), η άνανδρη επίθεση τής Φασιστικής Ιταλίας, τού πληθυσμού τών 50.000.000 κατά τής μικρής Ελλάδος τών 8.000.000 (από τούς οποί-ους, σχεδόν δύο εκαταμμύρια ήσαν ανέστιοι Ελληνες πρόσφυγες τής Μικράς Ασίας, τού Πόντου και τής Θράκης…), “άκρα τού τάφου σιωπή” επικρατούσε στήν Ευρώπη και κανένα άλλο έθνος-κράτος είχε τήν δύναμη και τό σθένος νά απλώσει “χείρα βοηθείας” στούς ατυχείς Ελληνες πατέρες και παππούδες μας, εκτός από μία -ελάχιστη αριθμητικώς και ελλειπούς εφοδιασμού- Βρεταννική στρατιωτική αποστολή, η παρουσία τής οποίας μάλλον μάς έβλαψε, εφ’ όσον επέσπευσε τήν Γερμανική εισβολή κατά τής Χώρας μας.

Επομένως, εάν υπήρξε από μόνη της θαυμαστή πράξη, η απόφαση τού τότε ηγέτη τού Ελληνικού κράτους, τού Ιωάννη Μεταξά (πρώην ικανού επιτελάρχη τού Ελληνικού Στρατού κατά τούς Βαλκανικούς πολέμους και τόν Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος -όντως- ήταν ένας απεχθής και στυγνός δικτάτορας, πρέπει όμως νά τού αναγνωρισθεί ο πατριωτισμός πού επέδειξε στήν συγκεκριμένη κρίσιμη στιγμή αλλά και η προηγηθείσα σημαίνουσα συμβολή του στήν στρατιωτική προετοιμασία τών ενόπλων μας δυνάμεων), είναι ακόμη πιό θαυμαστή η παλλαϊκή διάθεση τών Ελλήνων ν’ αντισταθούν στήν φασιστική εισβολή, ακριβώς διότι συνέβη υπό αυτές τίς καταθλιπτικές συνθήκες τής απόλυτης απομονώσεως τής Ελλάδος και τής χαώδους ανισότητος τών στρατιωτικών δυνάμεων τών αντιπάλων.

Εκείνο όμως πού υπήρξε περισσότερο ανεπανάληπτο και θαυμαστό ως γεγονός, είναι ότι, παρά τίς προπεριγραφόμενες -παντελώς άνισες γιά τούς στρατευμένους Ελληνες- συνθήκες και προϋποθέσεις, εκείνοι, όχι μόνον απέκρουσαν μέ αναπάντεχο σθένος τίς επιτιθέμενες Ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις, α λ λ ά και μετά από ελάχιστες ημέρες τίς ανέτρεψαν, εξαπολύοντας θυελλώδεις αντεπιθέσεις μέ “εφ’ όπλου λόγχη” και αποκαλύπτοντας -ενώπιον τής εμβρόντητης Ευρώπης- μία πρωτοφανή στρατιωτική εποποιία, η οποία εμπεριείχε απίστευτα στοιχεία ηρωϊσμού, θάρρους και αυτοθυσίας, υπό τίς εξοντωτικές συνθήκες ενός βαρύτατου χειμώνα και μέ πεδία μαχών τά κακοτράχαλα και χιονισμένα βουνά τής Ηπείρου.

Και δέν έμειναν στίς αμυντικές αντεπιθέσεις τους οι ηρωϊκά μαχόμενοι πατέ-ρες και παππούδες μας τού έπους 1940-41!!!

Αμεσα εξαπέλυσαν μεγαλειώδεις -άριστα οργανωμένες- επιθέσεις, απελευθερωτικές -γιά τρίτη φορά μέσα στόν 20ο αιώνα- τών προαιωνίως Ελληνικών (και αδίκως παραχωρημένων -από τούς “συμμάχους” μας τού Α’ Παγκοσμίου πολέμου, Αγγλους και Γάλλους- στήν Αλβανία…), Ελληνικών εδαφών και πληθυσμών τής Βορείου Ηπείρου, μέ τίς -έμπλεες από Ελληνικές σημαίες- πόλεις της, τήν Κο-ρυτσά, τήν Πρεμετή, τό Αργυρόκαστρο, τό Δέλβινο, τούς Αγίους Σαράντα και τήν ξεχωριστή, γιά τούς -επί αιώνες- επαναστατικούς αγώνες της, Χιμάρα!!!

Εκείνη λοιπόν, η ανεπανάληπτη νικηφόρα πολεμική επέλαση τών Ελλήνων, τού 1940-41, πού λίγο έλειψε νά “πετάξει” τούς Ιταλούς στήν Αδριατική θάλασσα (γεγονός πού αναπόδραστα θά είχε συμβεί εάν δέν μεσολαβούσε η 2η άνανδρη -δολοφονική- επίθεση εναντίον μας, τής Ναζιστικής Γερμανίας, τήν 6η Απριλίου 1941), ήταν πού υποχρέωσε τόν Πρωθυπουργό τής Αγγλίας, τόν περιβόητο Ουϊν-στον Τσώρτσιλ, νά δηλώσει έκθαμβος ότι: “Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι οι Ελλη-νες πολεμούν σάν ήρωες, αλλά από τώρα και πέρα θά πρέπει νά λέμε ότι, οι ήρωες πολεμούν σάν Ελληνες…”

Και ακόμη ενέπνευσε Γάλλους συνοροφύλακες νά υψώσουν στά Γαλλικά σύνορα μέ την Ιταλία, μεγάλη επιγραφή, όπου -μέ καυστικό χιούμορ- έγραφαν: “Ελληνες σταματήστε!!! Από εδώ αρχίζουν τά σύνορα τής Γαλλίας”!!!

Παράλληλα όμως, θά πρέπει νά μήν λησμονούν κάποιοι αμνήμονες και ανιστόρητοι, ότι εκείνη η αναπάντεχη -επί 6 μήνες- πολεμική εποποιία τών Ελλήνων τού 1940-41 και η απροσδόκητη αντίστασή μας στούς Γερμανούς (από τά οχυρά τού Ρούπελ στήν Μακεδονία έως και τίς εσχατιές τής Κρήτης), μέχρι τόν Μάϊο 1941, ήταν τό ιστορικό συμβάν πού έδωσε στόν Σοβιετικό στρατό τόν απαραίτητο χρόνο ν’ αντισταθεί πρό τής Μόσχας, έως ότου σταματήσει τούς Γερμανούς ο Ρωσικός χειμώνας, αλλά και προσέφερε τό “ελλείπον σθένος” στούς έντρομους -από τίς μέχρι τότε ανίκητες Γερμανικές στρατιές- Ευρωπαϊκούς λαούς, ώστε ν’ αρχίσουν ν’ αντιστέκονται.

Τούς Ευρωπαϊκούς λαούς, οι οποίοι -αγνώμονες και αμνήμονες- ξεχνούν σήμερα εκείνη τήν ανεκτίμητη σέ πολυτιμότητα Ελληνική δωρεά θάρρους και φιλοπατρίας και εκδηλώνουν (κάποιοι μάλιστα μέ προπέτεια και θρασύτητα…), εχθρότητα και περιφρόνηση γι’ αυτό τό ολιγάριθμο έθνος, πού εκτός από τήν μοναδική πολιτισμική προσφορά τών αρχαίων προγόνων του πρός τήν Ανθρωπότητα, δέν έπαυσε νά προβάλλει στήν πράξη, ως διδακτικό πρότυπο ιδανικού βίου, τόσο τό υπερήφανο Ομηρικό πρόταγμα “Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης”, όσο και τό -αντίστοιχης πολυτιμότητος- αγέρωχο Λακωνικό “Μολών λαβέ”…

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, εν όψει όλων αυτών τών αδιαμφισβήτητων ιστο-ρικών δεδομένων, τών τόσο τιμητικών και επαινετικών γιά τό διαχρονικό Ελ-ληνικό έθνος και γιά τούς αμέσους προγόνους μας ρήσεων, νά προβάλλονται “απόψεις” και “γνώμες” -δήθεν επαϊόντων- πού συνιστούν αστόχαστα τήν εκ προθέσεως λησμοσύνη τέτοιων ηρωϊκών γεγονότων, τήν απάλειψή τους από τά διδασκόμενα στήν σπουδάζουσα Ελληνική νεολαία βιβλία, αλλά και τήν κατάργηση τών επετειακών παρελάσεών τους, ως εκδηλώσεων …”πολεμοκα-πηλικών” και “εθνικιστικών”!!!

Πρόκειται περί ανοήτων και επικινδύνων -γιά τήν εθνική μας υπόσταση- από-ψεων, όπως αυτές τού -“εν αμαρτίαις γηράσαντος”- δημάρχου Θεσσαλονίκης, ο οποίος δηλώνει ότι δέν πηγαίνει στίς εθνικές παρελάσεις και συνιστά την κατάργησή τους, γιατί είναι -λέει- “κατάλοιπα τής Μεταξικής δικτατορίας”!!!

Προσβάλλοντας -βεβαίως- ασύστολα (τόσον αυτός, όσο και λοιποί “ομοιοπεο-κρούοντες”…), τίς χιλιάδες τά Ελληνάκια πού παρελαύνουν μέ υπερηφάνεια και συγκίνηση στίς εθνικές επετειακές εορτές τής 25ης Μαρτίου 1821 και τής 28ης Οκτωβρίου 1940, χέρι-χέρι μέ τά στρατευμένα νειάτα τής Πατρίδος μας.

Τών οποίων -όμως- η εκπαίδευση, η οργάνωση, ο εξοπλισμός, η ετοιμότητα και τό απαραίτητο μαχητικό σθένος τους, όπως αποδεικνύονται με τήν αρτιό-τητα και τήν επιβλητικότητα τών παρελάσεών τους, συνιστούν τό αναγκαίο ηχηρό μήνυμα ότι, τό -υποβλεπόμενο “περιμετρικώς” από ασπόνδους διαχρο-νικούς εχθρούς- έθνος μας, έχει τήν απαιτούμενη και προσδοκώμενη συνέχεια, αλλά και ότι διαθέτει τήν ίδια μαχητική αξία και τά ίδια πατριωτικά ιδανικά μέ εκείνα -τά παγκοσμίως θαυμαζόμενα- ηρωϊκά στοιχεία τών πατέρων μας και τών απώτερων προγόνων μας.

Διότι, τό ζητούμενο -ιδανικό- πρότυπο τής Ελληνικής νεολαίας δ έ ν μπορεί νά είναι τό επωαζόμενο (μέ τήν ανεύθυνη και απαράδεκτη ανοχή τών Κυβερνώντων…) “αυγό τού φιδιού” στίς ρύμες τών Εξαρχείων, τών ανεγκέφαλων “μα-χητών” – εμπρηστών τών τρόλλεϋ και τών κάδων αποριμμάτων…

Τά πρότυπα τής Ελληνικής νεολαίας πρέπει νά είναι οι αριστεύουσες και οι αριστεύοντες μαθητές και σπουδαστές μας, οι διαρκώς καταξιούμενοι οικουμενικώς επιστήμονες και ερευνητές μας, οι Ολυμπιονίκες μας και οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές μας αλλά και οι -καθημερινώς προασπίζοντες τούς Ελληνικούς αιθέρες- θαυμαζόμενοι άσσοι πιλότοι τής πολεμικής αεροπορίας μας!!!

Οι οποίοι -παρά τό ολιγάριθμο τού έθνους μας- θαυμαστά και πολλαπλώς “αναπαράγονται”, ακριβώς διότι (οι ίδιοι τό επικαλούνται…), τούς “προτρέπουν” στίς αριστείες τους οι αρχαίοι Ελληνες πρόγονοί μας, φιλόσοφοι, ποιητές, επιστήμονες, ναυσιπλόοι αλλά -ταυτόχρονα- και πολεμιστές τού Μαραθώνα, τών Θερμοπυλών, τής Σαλαμίνας, καθώς και τού Γρανικού, τής Ισσού και τών Γαυγαμήλων, οι ήρωές μας τής μεγάλης Επαναστάσεως τού 1821, τού Μακεδονικού αγώνα και τών νικηφόρων Βαλκανικών πολέμων τού 1912-13, οι πατέ-ρες μας τών πολεμικών αγώνων τού 1940-41 αλλά και τού έπους τής Εθνικής Αντίστασης τού ενόπλου λαού μας κατά τού Φασισμού και τού Ναζισμού.

Ο σπουδαίος Ελληνας διανοητής και παγκόσμιας αναγνωρίσεως συγγρα-φέας, ο Νίκος Καζαντζάκης, τό είπε επιγραμματικά και αποστομωτικά: «Λίγοι είμαστε πάντοτε οι Ελληνες, κι αλλοίμονο στήν Ανθρωπότητα άν ξοφληθεί η Γενηά μας…»

Αθήνα, 28η Οκτωβρίου 2017

Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης

Δικηγόρος – Συγγραφέας

Αρχαίες Ελληνίδες Διανοούμενες (ενάντια σε “μπούρκες” και “χαρέμια”…)

(ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΟΣΣΥΒΑΚΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ»)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ’. Από την Αίθρα την Τροιζηνία μέχρι την Υπατία την Αλεξανδρινή.

(Όμως) Δ έ ν θ ά π ε ρ ι ο ρ ι σ τ ο ύ μ ε μ ό ν ο ν στούς κορυφαίους αρχαίους Έλληνες διανοητές οι οποίοι καθόρισαν διαχρονικά -μέ τόν βίο και τά έργα τους- τήν πολιτισμική πορεία τής ανθρωπότητος.

Εχουμε υποχρέωση ν’ αναφερθούμε και στίς «καταγεγραμμένες» αρχαίες Ελληνίδες προγόνισσές μας, οι οποίες διακρίθηκαν σέ όλους τούς τομείς τών επιστημών, τών τεχνών και τής φιλοσοφίας, προβάλλοντας ένα αξεπέραστο πρότυπο διανοούμενης γυναίκας πού δέν είχε εμφανισθεί ποτέ στήν οικουμένη αλλά και μέχρι σήμερα «αναζητείται»…

(Τό τονίζουμε αυτό διότι, μεταγενέστερες δογματικές σκοπιμότητες παράλληλα μέ τίς δόλιες καταστροφές τών αποδεικτικών στοιχείων, οδήγησαν σέ εσφαλμένες -έως και ανόητες- απόψεις-παραδοχές, δήθεν περί αρχαίων Ελληνίδων γυναικών τού «γυναικωνίτη» και τής αμαθείας, ακριβώς διότι -όπως προαναφέραμε- έτσι βίωναν και διαβίωναν κατά κανόνα οι γυναίκες σέ όλους τούς άλλους αρχαίους λαούς και «δέν έπρεπε» ν’ αποδεικνύονται «διαφορετικές» οι Ελληνίδες προγόνισσές μας αλλά και ο Ελληνισμός πρωτοπόρος ακόμη και στό ζήτημα τής χειραφετήσεως τών γυναικών…)

Θά αναφερθούμε λοιπόν (εκτός από τήν πρωτοπόρο (;;;) Αίθρα τήν Τροιζηνία και τήν «εσχάτη» Υπατία τήν Αλεξανδρινή), σέ πληθώρα γυναικών φιλοσόφων, μαθηματικών και αστρονόμων όπως η Θεμιστόκλεια ή Θεόκλεια η Δελφίς (Iέρεια τών Δελφών και διδάσκαλος τών «Δελφικών Ηθικών Αρχών», μέ πλέον διακεκριμένο μαθητή της τόν μεγάλο μύστη Πυθαγόρα!!!), Θεανώ και Δαμώ οι Κροτωνίες (αντιστοίχως σύντροφος και κόρη τού Πυθαγόρα), Αριγνώτη η Σαμία, Περικτιόνη η Αθηναία (μητέρα τού μεγάλου Πλάτωνος), Αγλαονίκη η Θεσσαλή, Πολυγνώτη η Μιλησία (σύντροφος και μαθήτρια τού Θαλή), Φίντυς ή Φίλτυς η Κροτωνία, Αβροτέλεια και Πεισιρρόδη οι Ταραντίνες, Βιτάλη η Κροτωνία (εγγονή τού Πυθαγόρα και κόρη τής Δαμούς), Διοτίμα η Μαντίνεια, Αξιοθέα και Εχεκράτεια οι Φλoιάσιες αλλά και Νικαρέτη η Μεγαρίς (κόρη τού περίφημου φιλοσόφου-μαθηματικού Στιλπωνος τού Μεγαρέως).

Και ακόμη: Αρήτη η Κυρηναία, Τιμύχα η Κροτωνία, Πάνδροσος η Αλεξανδρίς, Κρατησίκλεια, Χειλωνίς, Νισθεάδουσα και Κλεαίχμα οι Λάκαινες, Λασθένεια η Αρκάς, Τυρσηνίς η Συβαρίτις, Οκκελώ και Εκκελώ (αδελφές) οι Λευκάνειες, Βοιώ και Βαβέλυκα οι Αργείες, Πτολεμαϊς η Kυρηναία, Μυία η Κροτωνία (σύζυγος τού φημισμένου πολυΟλυμπιονίκη Μίλωνος τού Κροτωνιάτη).

Και ακόμη: Σωσιπάτρα και Ασκληπιγένεια οι Αθηναίες, Νικοβούλη η Aλεξανδρινή, Ιππαρχία η Μαρωνίτισσα, Μυλλία η Κροτωνία, Ελορίς η Σαμία, Πυθαϊδα από τήν Αττική (πατέρας της ο σπουδαίος μαθηματικός Ζηνόδωρος ο Παιανιεύς), Μενεξένη, Αργεία, Θέογνις, Αρτεμισία, Παντάκλεια (όλες θυγατέρες τού Διοδώρου τού Μεγαρέως, ιδρυτού τής Μεγαρικής Φιλοσοφικής Σχολής) αλλά και Εύμητις η Ρόδια ή η «Λίνδια» (θυγατέρα τού Κλεόβουλου τού Ρόδιου, εκ τών ονομαστών αρχαίων «επτά σοφών»).

Περαιτέρω, δ έ ν θά βρεθούν ε κ τ ό ς τών αρχαίων Ελληνίδων, διακεκριμένες ποιήτριες-μουσικοί, όπως οι «μυθιστορικές» Πιερίδες Νύμφες (Ακαλανθίς, Κολυμβάς, Κεγχρίς, Ιυγξ, Νήσσα, Δρακωντίς, Πιπώ, Χλωρίς και Κίσσα) αλλά και οι υπέρτερές τους (μετά από μουσικό διαγωνισμό!!!) «Ελικωνιάδες» Μούσες (Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Πολύμνια, Καλλιόπη, Ερατώ, Ουρανία, Τερψιχόρη).

Και ακόμη εκείνες τών «Αρχαϊκών» χρόνων, όπως η φημισμένη Σαπφώ η Λέσβια αλλά και οι γνωστές μαθήτριές της: Αναγόρα και Ανακτορία οι Μιλήσιες, Γογγύλα η Κολοφώνια, Ευνείκα η Σαλαμινία, Δαμοφύλη η Παμφυλίς και Κυδνώ η Μυτιληναία.

Επίσης οι ονομαστές και βραβευμένες σέ μουσικούς και ποιητικούς αγώνες όπως: Τελέσιλλα η Αργεία (ηγέτις και εμψυχώτρια τών συμπολιτών της σέ αιφνίδια εκστρατεία τών Σπαρτιατών κατά τού Αργους), Αριστονίκα και Ηροφίλη οι Δελφείες, Μύρτις η Ανθηδονία, Κόριννα η Ταναγραία, Ανύτη η Τεγεάτις, Πράξιλλα η Σικυωνία, Γοργώ η Λέσβια, Θεανώ η Λοκρίς, Ηριννα η Τηλία (πού απεβίωσε μόλις σέ ηλικία 19 ετών), Κλειταγόρα η Θεσσαλή, Αναξώ η Μυτιληναία (κόρη τού μεγάλου Λέσβιου ποιητή Αλκαίου), Βοιώ η Δελφίς, Ευξίππη, Ηδύλη και Μοσχίς οι Σάμιες, Μυρώ η Βυζαντία, Φιλαινίς η Λευκαδία, Λεόντιον η Κολοφώνια, Αριστοδάμα η Σμυρναία, Μοσχίνη και Ηδύλη οι Αττικές, Αριστομάχη από τίς Ερυθρές τής Μικράς Ασίας, Νοσσίδα από τούς Επιζεφυρίους Λοκρούς και άλλες πολλές.

Αλλά και κανένα αρχαίο έθνος δέν μπορεί νά επικαλεσθεί και νά προβάλλει τήν ύπαρξη γυναικών Ιατρών, όπως οι «μυθιστορικές» Ιωνιάδες νύμφες, Ιαση, Καλλιφάεια, Πηγαία και Συνάλλαση (οι οποίες είχαν τό «ιερό» τους στίς πηγές τού ποταμού Κυθήρου στήν Ηλεία και φημίζονταν γιά τήν παροχή ιατρικής θεραπείας από κάθε αρρώστεια και από κάθε είδους πόνους – Παυσ. 6/22.7, Στραβ. 8/3.32), η επίσης «μυθιστορική» Ωκυρρόη (θυγατέρα τού «Κενταύρου» Χείρωνος) αλλά και οι φημισμένες κόρες τού Ασκληπιού («Θεού» τής Ιατρικής), Ακεσώ, Αίγλη, Υγεία, Ιασώ και Πανάκεια.

Και άν εκείνες ήσαν …«μυθιστορικές», ωστόσο υπήρξαν και κατεγράφησαν διάσημες Ελληνίδες ιατροί-θεράπουσες όπως: Αγνοδίκη η Αθηναία, Φαιναρέτη και Δεινομάχη οι Κώες (μητέρα και κόρη αντιστοίχως τού μεγάλου ιατρού Ιπποκράτη), Φαιναρέτη η Αθηναία (μητέρα τού κορυφαίου φιλοσόφου Σωκράτους), Θεοδωρίς η Λήμνια, Φιλίστα η Ηλεία, Σάλπη η Λέσβια, Ολυμπιάς η Θηβαία, Μυρώ η Ρόδια, Στραβωνία η Φωκαϊς, Φιλονίλα και Ζήναϊς από τήν Ταρσό τής Κιλικίας.

Ακόμη δέ: η Θεοδοσία, η Μητροδώρα, η Κλεοπάτρα, η Ασπασία, η Παμφύλη, η Βερενίκη, οι αδελφές Ερμιόνη και Ευτυχία αλλά και άλλες προικισμένες και ονομαστές θεράπουσες, καταγόμενες από τά άκρα τού ευρύτερου αρχαίου Ελλαδικού χώρου, όπου λειτουργούσαν τά 320 (!!!) «Ιατρικά-Θεραπευτικά Κέντρα» τού Ελλαδικού κόσμου, τά περίφημα «Ασκληπιεία», σπουδαιότερα τών οποίων υπήρξαν εκείνα τής Κώ, τής Επιδαύρου, τής Εφέσου, τής Κνίδου, τής Αλεξανδρείας, τής Τρίκκης, τών Αθηνών, τής Κυλλήνης, τής Ρόδου, τής Δήλου, τής Μήλου, τής Τιτάνης στήν Σικυωνία κ.ά.

Επίσης έχουν διασωθεί ονόματα σπουδαίων εικαστικών δημιουργών (ζωγράφων) όπως: Αναξάνδρα η Σικυωνία, Τιμαρέτη η Αθηναία (κόρη τού διάσημου ζωγράφου Μίκωνος), Ιαία και Λάλα οι Κυζικινές αλλά και Αρισταρέτη (κόρη τού φημισμένου ζωγράφου Νεάρχου), Ειρήνη (κόρη τού ονομαστού ζωγράφου Κρατίνου), Ελένη (κόρη τού σπουδαίου ζωγράφου Τίμωνος), Αλεξάνδρα (κόρη τού επίσης γνωστού ζωγράφου Νεάλκους) αλλά και η Καλυψώ, η Ολυμπιάς, η Αλκισθένη κ.ά.

Υπήρξαν όμως και διακριθείσες Ελληνίδες συγγραφείς, όπως: Αγαλλίς και Αναγαλλίς οι Κερκυραίες, Δημώ και Γνάθαινα οι Αθηναίες, Εστιαία και Νικοβούλη οι Αλεξανδρινές, Γαλήνη η Σμυρναία, Θεανώ η Θουρία, Παμφίλη η Επιδαυρία και Τιμοξένα η Χαιρωνία (σύζυγος τού φιλοσόφου-ιστορικού Πλουτάρχου).

Θεωρούμε -ωστόσο- ότι, τό στοιχείο πού προβάλλει ανάγλυφα, τόσο τήν μοναδική πολιτισμική κοσμογονία πού επιτελέσθηκε κατά τήν μακραίωνη ιστορία τού αρχαίου Ελληνισμού όσο και τήν -κατ’ αυτήν συντελεσθείσα- χειραφέτηση τών αρχαίων Ελληνίδων, είναι οι αθλούμενες γυναίκες του, μεταξύ τών οποίων κ α ι Ολυμπιονίκες!!!

Τά σωζόμενα στοιχεία είναι ελάχιστα αλλά «βοούν» και τά παραθέτουμε εφ’ όσον -ευτυχώς- έχουν διασωθεί ονόματα φημισμένων αρχαίων Ελληνίδων αθλητριών, αρχής γενομένης από τήν πασίγνωστη «μυθιστορική» Αταλάντη τών προΟμηρικών ετών, από τόν Ορχομενό τής Βοιωτίας, η οποία ήταν ασυναγώνιστη στούς δρόμους ταχύτητος αλλά και τίς απεικονιζόμενες σέ Μυκηναϊκες τοιχογραφίες υπερήφανες αρματηλάτισσες.

Όμως, έχουν διασωθεί -τό προείπαμε- ονόματα γυναικών Ολυμπιονικών, όπως:

H Kυνίσκα, «θυγάτηρ Αρχιδάμου, βασιλεύσαντος Σπαρτιατών, αδελφή δε Αγησιλάου, Ολυμπίαση πρώτη νίκην ανείλετο άρματι», στίς Ολυμπιάδες 96η και 97η (Παυσανίας, Λακωνικά 15, 1).

Η Ευρυλεωνίς, επίσης από τήν Σπάρτη, η οποία «…νίκην δε ίππων συνωρίδι ανείλετο Ολυμπικήν», δηλαδή, επέτυχε πρώτη νίκη στόν αγώνα αρματοδρομίας δυϊππων αρμάτων. (Στήν 103η Ολυμπιάδα, όπως αναφέρει ο Παυσανίας στό Βιβλίο του «Λακωνικά», 8, 6).

Η Βελιστίχη από τήν Μακεδονία, τής οποίας η εικόνα υπήρχε στήν Ολυμπία μέ τήν επιγραφή «…επί μέν τη συνωρίδι Βελιστίχην εκ Μακεδονίας της επί θαλάττη», στίς 128η και 129η Ολυμπιάδες (Παυσανίας, Ηλ. Δ’ 8, 11.).

Όμως, Ολυμπιονίκες είχαν αναδειχθεί και η Θεοδότα η Ηλεία (σέ άγνωστης χρονολογίας αρματοδρομία), η κόρη της Τιμαρέτα (σέ αρματοδρομία κατά τήν 174η Ολυμπιάδα) και η Μνασιθέα η Κασία (και αυτή σέ αρματοδρομία κατά τήν 200η Ολυμπιάδα.)

Ασφαλώς, οι «καταγεγραμμένες» Ολυμπιονίκες γυναίκες είναι ελάχιστες εν συγκρίσει πρός τούς «ατελείωτους» καταλόγους τών Ολυμπιονικών ανδρών και μόνον όμως από τήν ενδεικτική αναφορά τους προκύπτει ότι, η ανάδειξή τους -επαγωγικώς- επιβεβαιώνει τήν δυνατότητα τής συμμετοχής στούς «Ολυμπιακούς» αγώνες -εκτός τών ιδίων- και τών πολλαπλασίων συναθλητριών τους, μέ τίς οποίες οι νικήτριες αναγκαίως συναγωνίζονταν αλλά εκείνες (όπως συνήθως συμβαίνει) δέν έτυχαν ιδιαί-τερης τιμητικής καταγραφής.

Προδήλως -λοιπόν- υπήρχαν συμμετοχές ευαρίθμων α θ λ η τ ρ ι ώ ν από πολλές πόλεις και περιοχές, στούς σημαντικούς αθλητικούς αγώνες πού διεξάγονταν επί εκατοντάδες χρόνια, σέ όλο τόν Ελλαδικό χώρο.

Ετσι διαπιστώνεται και η δυνατότητα άλλως η ευχέρεια τής προετοιμασίας τους στήν καθ’ εκάστη γενέτειρα πόλη, επομένως και η ύπαρξη εκεί αθλητικών υποδομών (σταδίων, γυμναστηρίων, ιπποδρομίων κ.λπ.)

Κυρίως -όμως- διαπιστώνεται η θετική διάθεση και η συγκατάνευση τών αρχών τών πόλεων και τών αντιστοίχων τοπικών κοινωνιών, καθ’ όσον αφορά τήν απρόσκοπτη και αθρόα συμμετοχή νεανίδων και γυναικών σέ αθλητικές δραστηριότητες, τόσο στίς ίδιες τίς γενέτειρες πόλεις όσο και σέ αγώνες μέ πανελλήνια «αίγλη».

(Οπου αποδεικνύεται ότι, τό παναρχαίο ρητό «νούς υγιής εν σώματι υγιεί» δέν υπήρξε «κενό γράμμα», εφ’ όσον είχε πλήρη εφαρμογή στήν καθημερινότητα τών Ελλήνων και Ελληνίδων, μάλιστα δέ σέ όλη τήν έκταση τού αρχαίου Ελληνικού κόσμου…)

Τ’ ανωτέρω επιβεβαιώνονται και από τήν καταγραφή νικητριών γυναικών και σέ άλλους -πλήν τών «Ολυμπιακών»- σημαντικούς αθλητικούς αγώνες πανελλήνιας εμβέλειας, όπως υπήρξαν η Αριστόκλεια και η Ηπιόνη οι Λαρισαίες (νικήτριες σέ αρματοδρομίες στά «Ελευθέρια» τών Πλαταιών), Δαμοδίκα η Αιολίς, Κτησύλλα από τήν νήσο Κέα (νικήτρια στά Δελφικά «Πύθια»), Μνασιμάχα από τήν Θεσσαλία και Λύσις από τήν Μαγνησία τού Μαιάνδρου (νικήτριες σέ αρματοδρομίες στά Αττικά «Αμφιάρεια»), Μνησιάδα η Αργεία (νικήτρια σέ αρματοδρομία στά μεγάλα «Παναθήναια»), Τρυφώσα η Κορινθία, σταδιονίκις («στάδιον» = αγώνας δρόμου 187 μέτρων) δύο φορές «Πυθιονίκις» και μία φορά «Ισθμιονίκις» αλλά και η αδελφή της Διονυσία, δύο φορές «Ισθμιονίκις» σε αγώνα «σταδίου».

Ακόμη, αναφέρονται ως σπουδαίες αθλήτριες, η Ζευξώ η Κυρηναία, (σύζυγος τού Πολυκράτους από τό Αργος) και οι κόρες της Ευκράτεια, Ερμιόνη και (επίσης) Ζευξώ, νικήτριες σέ αρματοδρομίες και ιπποδρομίες στά «Παναθήναια».

Αφήσαμε «τελευταία» τήν περίπτωση μιάς αρχαίας Ελληνίδας αθλήτριας, τής περίφημης Ηδέας ή Ηδείας από τήν Κόρινθο, η οποία αναδείχθηκε και αυτή σταδιονίκις στούς αγώνες τών «Νεμέων» και τών «Ισθμίων» αλλά -επί πλέον- και σ’ ένα επικίνδυνο και θεωρούμενο ως κατ’ εξοχήν ανδρικό άθλημα, αυτό τής «ενόπλου αποβάσεως»!!! (Δηλαδή τού άλματος από τέθριππο άρμα, φορώντας περικεφαλαία και θώρακα και κρατώντας δόρυ και ασπίδα, ενώ αυτό έτρεχε μέ μεγάλη ταχύτητα…)

Παραλλήλως -όμως- εκείνο τό «κορίτσι-θαύμα» τής εποχής του δέν ήταν απλώς μία δυναμική υπεραθλήτρια αλλά διέθετε και καλλιτεχνική ευαισθησία αφού πρώτευσε και σέ αγώνες κιθαρωδών στήν εορτή τών «Σεβαστείων» τών Αθηνών!!! (Τά ανωτέρω έχουν διασωθεί σέ επίγραμμα τού έτους 45 μ.Χ.)

(Εμείς συνιστούμε στούς αναγνώστες μας και ιδιαίτερα στίς αναγνώστριές μας τό βιβλίο τού σύγχρονου «χαλκέντερου» και πολυβραβευμένου συγγραφέως Ευαγγ. Σπανδάγου, μέ τίτλο «808 Διακεκριμένες Γυναίκες τής Αρχαίας Ελλάδος» – Εκδόσεις «ΑΙΘΡΑ», όπου επαληθεύονται πλείστα εκ τών ανωτέρω εκτιθεμένων αλλά και πολλά άλλα πρόσωπα και στοιχεία, σχετικά μέ τήν ανάδειξη και τήν τεράστια δημιουργική συνεισφορά τών αρχαίων προγονισσών μας στό ιστορικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι τού διαχρονικού Ελληνισμού.)

«Εν συμπεράσματι» λοιπόν, τό γεγονός τής καταγεγραμμένης υπάρξεως και δράσεως προικισμένων και πολυσυνθέτων Ελλήνων και Ελληνίδων, σέ τέτοιους αριθμούς και μέ τέτοια «ποικιλία» δραστηριοτήτων, δεξιοτήτων και διακρίσεων, αναμφιβόλως επιβεβαιώνει, τ ό σ ο τήν διαδεδομένη ύπαρξη πληθώρας κέντρων διδασκαλίας (τά περίφημα «Γυμνασια») σημερινού πανεπιστημιακού επιπέδου και ευρύτερης παιδείας πνεύματος και σώματος, επιστημοσύνης και καλλιτεχνικής δημιουργίας, σέ όλη τήν γεωγραφική έκταση τού αρχαίου Ελληνικού κόσμου, ό σ ο και τήν δυνατότητα άλλως τήν ευχέρεια τ ή ς σ υ μ μ ε τ ο χ ή ς κ α ι τ ή ς α ν α δ ε ί ξ ε ω ς σ’ α υ τ ά τ ώ ν δ ι α κ ρ ι ν ο μ έ ν ω ν γ υ ν α ι κ ώ ν.

Τέτοιες «Σχολές», φημισμένες και επίζηλες υπήρξαν και «άνθησαν» επί μακρούς χρόνους -στόν ευρύτερο Ελλαδικό χώρο- πολλές.

Θά αναφερθούμε στίς πλέον ονομαστές, προκειμένου νά εξοικειωθούν μέ τήν ύπαρξή τους, οι νέες και οι νέοι μας, οι οποίοι είτε γνωρίζουν ελάχιστα περί αυτών είτε στερούνται πάσης σχετικής γνώσεως και πληροφορίας, στά πλαίσια τής ενορχηστρωμένης εκστρατείας «λήθης» τήν οποία -επί δεκαετίες- μεθοδεύουν και απεργάζονται εγχώριοι «μανδαρίνοι»-επιλογείς τών διδακτέων βιβλίων τής αρχαίας ιστορίας μας.

Βιβλίων πού περιέλαβαν στά περιεχόμενά τους ακόμη και τίς …δυναστείες τών Αιγυπτίων «Φαραώ» (…) αλλά ό χ ι τίς αρχαίες Ελληνικές Σχολές, τούς ιδρυτές και διδάσκοντες σ’αυτές, τίς μεθόδους διδασκαλίας τους, τίς φιλοσοφικές, τίς επιστημονικές και τίς λοιπές -ο ι κ ο υ μ ε ν ι κ ή ς και δ ι α χ ρ ο ν ι κ ή ς α ξ ί α ς- κατακτήσεις και επιτεύγματά τους.

«Είχαμε» λοιπόν: Τήν «Ιωνική Σχολή» τού Θαλή τού Μιλησίου, τήν «Νέα Ιωνική Σχολή» τών Αναξαγόρα, Δημόκριτου, Εμπεδοκλή και Λευκίππου, τήν «Πυθαγόρειο Σχολή» στόν Κρότωνα, τήν «Ελεατική Σχολή» πού ίδρυσε ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος, τήν «Σχολή τής Κυζίκου», τήν «Ελευθέρα» ή «Σοφιστική Σχολή» στήν Αθήνα, τήν «Περιπατητική Σχολή» τού Αριστοτέλους στήν Αθήνα, τήν «Σχολή τών Στωϊκών» τού Ζήνωνος τού Κιττιέως, τήν «Ευκλείδιο Σχολή» στά Μέγαρα, τίς «Επικούρειες Σχολές» στήν Μυτιλήνη, στήν Λάμψακο και στήν Αθήνα, τήν Σχολή τού Ηρακλείδη στήν Ηράκλεια τού Ευξείνου Πόντου, τήν «Αλεξανδρινή Σχολή» στήν Αίγυπτο, τήν «Ακαδημία» τού Πλάτωνος στήν Αθήνα αλλά και πολλές άλλες, εφ’ όσον όλες σχεδόν οι αρχαίες Ελληνικές πόλεις διέθεταν διδακτικές σχολές αλλά -επίσης- διέθεταν θέατρο, γυμνάσιο και στάδιο.

(Η απαρίθμησή τους και μόνη αποδεικνύει ακόμη περισσότερο τήν τεράστια παιδευτική δυνατότητα αλλά και τήν ποικιλία τών εκπαιδευτικών/μαθησιακών επιλογών πού απολάμβαναν οι αρχαίοι Ελληνες νέοι και οι Ελληνίδες νέες, κατ’ αντίθεση πρός όλους τούς γειτνιάζοντες λαούς, στίς σημαντικές πόλεις τών οποίων, έχουν βρεθεί μέν ερείπια εντυπωσιακών ανακτόρων, πυραμίδων και ναών αλλά ουδέποτε εκπαιδευτηρίων, θεάτρων, γυμνασίων, σταδίων και βιβλιοθηκών…)

Εν τέλει δέ (και αυτό είναι τό πλέον σημαντικό), τήν επικαλούμενη γ ε ω γ ρ α φ ι κ ή δ ι ά δ ο σ η κ α ι δ ι ά σ τ α σ η τ ή ς Ε λ λ η ν ι κ ή ς π ο λ ι τ ι σ μ ι – κ ή ς κ ο σ μ ο γ ο ν ί α ς, η οποία διέλαμψε «τ ό τ ε», τήν α π ο κ α λ ύ π τ ε ι ιδιαίτατα η «πανταχόθεν» προέλευση καθενός και κάθε μίας εκ τών ανωτέρω αρχαίων Ελληνίδων και Ελλήνων «πρωταθλητών» τού πνεύματος, τών επιστημών και τών τεχνών.

Και αυτή καταδεικνύεται από τήν εκ μέρους μας -«μετ’ επιμονής»- καταγραφή τής ι δ ι α ί τ ε ρ η ς κ α τ α γ ω γ ή ς τ ο υ ς, ακόμη και από τίς μικρότερες πόλεις και από τά έλάχιστα σέ έκταση νησιά μας αλλά και από τά ακραία όρια τού γνωστού αποικισμού τών Ελλήνων, όπως τήν Αρελάτη (σημερινή πόλη Αρλ τής Γαλλίας) μέχρι τήν Κυρήνη τής Λιβύης και τόν ποταμό Βορυσθένη (Δνείστερο τής σημερινής Ουκρανίας) και από τήν αρχαία Τροιζήνα τού Σαρωνικού κόλπου και τήν μικρή Τήλο τών Δωδεκαννήσων μέχρι τήν Αμβρακία τής Ηπείρου και τήν Ιμέρα τής «Μεγάλης Ελλάδος» στήν Σικελία!!!

(Συνιστούμε στούς νεώτερους αναγνώστες τού βιβλίου μας, τών οποίων η πρόσβαση στίς διαδικτυακές πληροφορίες είναι κατά κανόνα ευχερέστερη, ν’ αφιερώσουν χρόνο στήν ειδικότερη έρευνα και μελέτη τ ώ ν ε π ι τ ε υ γ μ ά τ ω ν και τών λ ε π τ ο μ ε ρ ε ι ώ ν «τού βίου και τού έργου» καθενός/ καθεμιάς από τούς/τίς παραπάνω εξέχοντες/εξέχουσες προγόνους μας.

Πρόκειται γιά μία άκρως διδακτική -ιστορική, επιστημονική και πολιτισμική- πανδαισία…)