«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» E-mail

«ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…»

Διαχρονική παρακαταθήκη

φιλοπατρίας, ελπίδας και αγωνιστικότητας

------------------------------------------------------------------------

Ψ άχνω στούς ορίζοντες των ματιών σου.

Ω ρίμασε μέσα μας η ώρα της απόφασης.

Μ ετρώ, όμως, τις αποστάσεις και διστάζω.

Ι σως κι αργήσαμε να τό αποφασίσουμε…

Π ρίν εννέα μήνες, θυμάσαι, στην ταράτσα.

Α πό την έπαρση της Σημαίας το χάραμα,

Ι σαμε την έξοδο, πού τους επιβάλλαμε.

Δ εν έπαψα να μετράω τις αποστάσεις.

Ε ίχαμε απώλειες και οι «άλλοι» ρυάζονται.

Ι σως και να ‘ναι τώρα η μεγάλη ώρα…

Α ν δεν σφίξουμε, τώρα, γροθιά το χέρι,

Ε ίμαστε χαμένοι σαν πρίν από τη μάχη.

Λ οιπόν κινάμε, λίγοι-λίγοι, όπως πάντα.

Ε ρχονται κι άλλοι, θα το δείς απόψε…

Υ πνος στα βλέφαρα δεν πιάνει, άκουσε.

Θ α αντέξουμε όσο χρειαστεί, για πάντα.

Ε ίμαστε όσοι πάλεψαν από εκατό γενιές.

Ρ ίξε το βλέμμα πίσω σου και αναμέτρησε…

Ι κανάτοι και Ακρίτες από τη Μικρά Ασία.

Α πόγονοι Μυρίων και Αγριάνων ακοντιστών.

Ε ξκουβιτών τάγματα και αρχαίοι Πλαταιείς.

Θ ρυαλλίδες ψυχής των αποφασισμένων.

Ν ικημένοι και νικητές αλλά αποφασισμένοι.

Ι σαμε την επόμενη γενιά πού θα ‘ρθεί

Κ αι θα σταθεί πάνω στα κόκκαλα τά ιερά.

Η ταν το λάθος το μεγάλο των «άλλων»…

Α γνόησαν τις αποστάσεις, δεν μέτρησαν.

Ν ήμα ατελείωτης σχέσης και επίγνωσης.

Ε ίχαν τις ενδείξεις, μά δεν τους ωφέλησε.

Ξ άγρυπνες σκιές προγόνων παραστέκουν.

Α πό τη Λιμνοθάλασσα μέχρι τη Μαύρη Ράχη.

Ρ οδανθοί και κυκλάμινα πού αντριεύονται,

Τ ά λιγνά και μαυροντυμένα αδέλφια μας.

Η αυλή γέμισε από ιαχές ανυποχώρητες,

Σ ημαίες γαλάζιες και καρδιές ερωτευμένων

Ι ερολοχιτών πού ονειρεύονται τη Θεά.

Α λλά δεν είναι καιρός για όνειρα τώρα.

Λ αχταρούν οι γενιές Σοφών και Ηρώων,

Α πό μας θα σφυρηλατηθεί το μήνυμα.

Ι σως το λάβουν και οι «άλλοι», κάποτε…

Κ ρατάμε στα χέρια το βάρος της ευθύνης.

Η ρθαμε κουβαλώντας το στις πλάτες μας

Κ αι το θελήσαμε χωρίς να δειλιάσουμε.

Υ πομείναμε το χλευασμό και την υποψία.

Ρ ιψάσπιδες μας επιθύμησαν πάρα πολλοί.

Ι σως γιατί αυτοί δεν τόλμησαν ποτέ τους.

Α κούστε λοιπόν τον παιάνα μας, μανάδες.

Ρ ίχνουν δακρυγόνα και τους αναγελάμε.

Χ τυπούν με ξύλα και σίδερα τις ηλιαχτίδες.

Ι σιώνουν τη σκόπευση στα στήθη μας και

Α γριεύουν οι παλμοί της απόγνωσής τους.

Π ροχωρούν καταλαβαίνοντας ότι νικήθηκαν.

Α πό τά αίματα των νεκρών συντρόφων μας.

Τ ων τρομαγμένων κοριτσιών μας τά δάκρυα.

Ρ ιπές αυτογνωσίας σαρώνουν τά μέσα τους.

Ι λαρό φώς πού θα φέγγει στό μέλλον μας.

Δ έσαμε σφιχτά αρχαίες και νέες πληγές.

Α ύριο κι άλλοι θά φυλάξουν Θερμοπύλες.


--------------------------------------------

Αφιερωμένο εξαιρετικά

στήν Ηγερία τού αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος,

συναγωνίστρια Ιωάννα Καρυστιάνη

Αθήνα 18.11.2001

Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης


Mοίρασε αυτό το άρθρο

Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in Delicious Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in Digg Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in FaceBook Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in Google Bookmarks Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in Stumbleupon Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in Technorati Submit «ΕΔΩ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» in Twitter
 
 

Διαβάστε επίσης:

Σήμερα είναι:

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Συνδεδεμένοι τώρα:

Έχουμε 26 επισκέπτες συνδεδεμένους

Αυτόματη Μετάφραση

Greek English French German Italian

Γίνε μέλος



RocketTheme Joomla Templates